บทที่ 469 ติดกับดักแล้ว

หวงฝู่หนานเฟิงมองสถานการณ์เบื้องล่างพลางหัวเราะร่า “แม่ทัพฉินฝีมือไม่เบาเลยนี่ ไม่ได้เจอกันนาน ไม่ทราบว่าบาดแผลที่ข้าเคยฝากไว้บนร่างท่านอ๋องชราสมัยข้ายังเยาว์วัย หายดีแล้วหรือยัง?”

ฉินเย่หัวเราะเสียงดัง “บาดแผลรึ? ตัวข้าฉินเย่กรำศึกมาตลอดชีวิต บาดแผลบนร่างมีนับไม่ถ้วน ที่เจ้าว่ามาน่ะ แผลไหนกัน?”

หวงฝู่หนานเฟิงกระชับกระบี่ในมือแน่น “แม่ทัพฉินกระดูกเหล็กจริงๆ ข้านับถือ ทว่าในเมื่อท่านรอข้ามานานขนาดนี้ ข้าก็คงต้องขอชี้แนะอีกสักครา”