บทที่ 495 โล่กำบังแห่งวังหลัง

ภายในวังหลัง เซียวหลินยืนหลบอยู่ในมุมมืด เฝ้ามองหล่างเสวียนกำลังพร่ำสอนหนังสือให้จิ่งเหยาและจิ่งอี้ แววตาของเขาปรากฏร่องรอยเย้ยหยัน

บุตรของพระสนมชั้นผินกลับมีอาจารย์มาสอนถึงที่ ในขณะที่พระสนมแม่ของเขา… ตอนนี้เขากลับทำได้เพียงอาศัยอยู่อย่างหลบซ่อนในที่พำนักองค์ชายแห่งนี้เท่านั้น

ขันทีน้อยข้างกายเซียวหลินเดินตรงเข้ามา "องค์ชาย ได้เวลาเสด็จกลับแล้วพะยะค่ะ"