บทที่ 500 ใช้ร่างเป็นเหยื่อล่อ

เยว่ซู่ทิ้งผักในมือลงแล้วหัวเราะร่า “เจ้าเด็กเหลือขอเอ๊ย ในที่สุดก็โดนแกล้งสักที ถ้าไม่ถือโอกาสตอนที่เจ้าไร้วิทยายุทธ์แก้แค้นตอนนี้ แล้วถ้าเจ้าฝึกกลับมาได้ พวกข้าจะเอาความสนุกมาจากไหนกัน!”

เยว่เฉิงกะพริบตาเป็นประกายพลางเอ่ย “ศิษย์น้อง เจ้าคงไม่โกรธพวกข้าที่ฉวยโอกาสตอนเจ้าเพลี่ยงพล้ำหรอกนะ?”

ฉินซื่ออันเลิกคิ้วขึ้น แน่นอนว่านางไม่โกรธ เพราะตัวนางเองก็ชอบฉวยโอกาสตอนคนอื่นเพลี่ยงพล้ำเช่นกัน