บทที่ 510 ต้องรู้จักกาลเทศะ

เสิ่นหลิวอิ๋งปรายตามอง “คนบงการให้สิ่งใดแก่เจ้า?”

ชายผู้นั้นกลับหัวเราะร่า “ยามนี้มีเพียงเจ้ากับข้าสองคน เหลียงหยวนเสิ่นจะเสแสร้งไปไย ตอนที่เจ้ากับข้าเสพสุขร่วมกัน มิได้ทำหน้านิ่งชาเยี่ยงนี้เสียหน่อย”

เสิ่นหลิวอิ๋งเหยียดยิ้ม “รนหาที่ตายแท้ๆ”