บทที่ 127 ราวกับเทพเจ้าโรคระบาด

เพราะเกรงว่าฟู่ซิ่วจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย เย่เสี่ยวเฟยจึงหยุดชะงักมือลงทันที นางเฒ่าหูเห็นดังนั้น นัยน์ตาก็กลอกกลิ้งไปมาทันควัน

แค่นั่งตบต้นขาโวยวายกับพื้นคงไม่หนำใจ นางรีบยันกายลุกขึ้นพรวดพราดแล้วพุ่งตัววิ่งออกไปนอกประตูทันที

ลานบ้านตระกูลเหลยมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง นางนั่งแหมะลงกับพื้นกลางลานแล้วเริ่มตะโกนโวยวาย "ใครมีน้ำใจช่วยกันหน่อยเถอะ ถือว่าทำบุญ! ลูกสะใภ้เล็กของฉันมันจะก่อกบฏแล้ว แค่ฉันสั่งให้กวาดลานบ้าน ก็ถึงกับไปตามญาติมาเล่นงานพวกเรา แถมยังจะฟ้องลูกชายฉันอีก เวรกรรมจริงๆ ทำไมฉันถึงไม่ตายไปเสียที!"