บทที่ 177 โอวาทในโรงงาน

หลังจากนั้น เย่เสี่ยวเฟยก็เริ่มขานชื่อทีละคน แต่ละคนก้าวออกไปรับซองเงินด้วยตัวเอง ค่าจ้างเฉลี่ยคนละแปดสิบกว่าหยวนนั้นเป็นตัวเลขที่พวกเขาไม่เคยกล้าฝันถึงสมัยยังอยู่ที่โรงงานอาหารกระป๋องเลย

ทุกคนรับซองเงินจากมือเย่เสี่ยวเฟยด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบ พอรับเสร็จต่างก็กลับไปนั่งที่พลางฉีกยิ้มนับเงินของตัวเองด้วยความดีใจ

ฟางเหิงกับเหลยเฉียงยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม พวกเขาเห็นมาตลอดว่าช่วงนี้กิจการรุ่งเรืองขนาดไหน เมื่อเห็นโรงงานพะโล้เติบโตได้ดีเช่นนี้ พวกเขาก็รู้สึกภาคภูมิใจไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก