บทที่ 192 หน้าเจ็บมาก

ถึงจะชอบลูกหลานที่มีอนาคตก็จริง แต่สำหรับผู้เฒ่าผู้แก่ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเงินเก็บสำหรับยามแก่เฒ่าหรอก

อวี๋กุ้ยเฟินเองก็เป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงเช่นกัน

"ฉันมีชีวิตอยู่มาเกินครึ่งค่อนชีวิต เรื่องแค่นี้ในใจฉันย่อมรู้ดี ใครมีความสามารถจริงหรือใครแค่โชคช่วย ฉันจะดูไม่ออกเชียวหรือ" เหอซินลี่ชำเลืองมองเฝิงหวั่งหมิงแวบหนึ่ง น้ำเสียงฟังดูคลุมเครือ