บทที่ 251 การมองการณ์ไกลของเย่เสี่ยวเฟย

เมื่อครั้งที่ไปบ้านลุงใหญ่ในเมืองเอก ทั้งครอบครัวของเขาปฏิบัติต่อเฝิงเมิ่งชิวที่ยังเรียนมัธยมปลายอยู่เป็นอย่างดี พูดจาหว่านล้อมว่าเฝิงเมิ่งชิวต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่ๆ บัดนี้เวลาล่วงเลยมาหลายปี เฝิงเมิ่งชิวสอบติดมหาวิทยาลัยได้จริงๆ พอเฝิงหวั่งหมิงนึกถึงตอนไปเมืองเอกที่ครอบครัวเขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ส่วนครอบครัวของเย่เสี่ยวเฟยกลับถูกปล่อยให้นั่งหัวโด่อยู่มุมห้อง เขาก็รู้สึกสะใจไม่น้อย

ในขณะที่เย่เสี่ยวเฟยกำลังอยู่ที่บ้านหลังเก่าของตระกูลเหอ เขายังไม่รู้ตัวเลยว่าเฝิงหวั่งหมิงและพวกกำลังรอสมน้ำหน้าเขาอยู่ เขากำลังฟังรายงานความคืบหน้าของงานที่เหอซินลี่จัดการ

“ใบปลิวเสร็จหมดแล้ว รอแค่หาเวลาให้คนไปแปะไว้ ถึงเวลานั้นทุกคนก็จะเห็นเอง” เหอซินลี่พูดพลางเหลือบมองเย่เสี่ยวเฟย “หยุดขายไปวันหนึ่งเพราะของหมดก็ไม่มีผลกระทบอะไรมาก ดูแล้วขายดีเหมือนเดิมไม่มีผิด”