บทที่ 255 ซ้ำเติมด้วยความสะใจ

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลัง

เหออวี้ฉินเพียงสบตาเขาแวบเดียว ก็อดไม่ได้ที่จะต้องเบือนหน้าหนี เธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ สายตาของหลานเขยคนนี้มันน่าเกรงขามจนน่ากลัว ราวกับเขาสามารถมองทะลุผ่านเปลือกนอกไปถึงก้นบึ้งในจิตใจของคนได้เลย

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่วายปากดีหาเรื่อง พูดยืนกรานอย่างดื้อรั้น "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะทำได้จริง"