บทที่ 359 อยากเบี้ยวก็เบี้ยวไม่ได้

เห็นสภาพเช่นนี้ เย่เสี่ยวเฟยได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

แต่เวลานี้เขาไม่มีแก่ใจจะไปสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว ยังมีข้าวของที่ต้องจัดการอีกหลายอย่าง

ก่อนอื่นต้องพาชาวบ้านไปส่งที่โรงงานอาหาร จากนั้นค่อยกลับบ้านไปปรึกษากับพ่อเรื่องที่จะไปเมืองเอกต่อ