ตอนที่ 184 ร้ายนักนะหลานอวี้!

จูตี้ยืนอยู่หน้าตำหนักหวัง มองแผ่นหลังของชูเซวียนที่เดินไกลออกไป เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก แดดจัดเดือนเจ็ดย่างเผาถนนหินเขียวจนร้อนระอุ ทว่าเขากลับรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูก

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ?" จางสื่อประจำตำหนักหวังก้าวขึ้นหน้าอย่างระมัดระวัง "ของขวัญของขุนนางเหล่านั้น..."

"ส่งคืนให้หมด!" จูตี้หมุนตัวกลับอย่างกะทันหัน แววตาทอประกายเย็นเยียบ "ถ่ายทอดคำสั่งเปิ่นหวัง นับแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ปิดประตูงดรับแขก บอกไปว่าเปิ่นหวังรับพระราชโองการคุมการต่อเรือรบ ไม่มีเวลาพบแขก!"