บทที่ 107 ข่าวคราวของไป๋หยาง

เวินเข่อเข่อมองปราดเดียวก็รับรู้ได้ถึงความผิดแปลกในตัวเด็กหนุ่มคนนี้

ต่างจากท่าทางเป็นมิตรภายนอก เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าในใจของเด็กหนุ่มคนนี้มืดมิดดำสนิท…เหมือนกับเธอไม่มีผิด

เธอกระตุกมุมปาก ออกแรงกำราวระเบียงที่เปรอะเลือดแน่น ถามออกไปโดยไม่สนความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกบดขยี้ "นายคิดจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ" ไม่ใช่คิดจะผลักเธอลงไปหรอกนะ?