บทที่ 120 บาดเจ็บสาหัส

เขาอยากจะหันกลับไปมองข้างหลัง แต่พอนึกถึงกฎของ【เนตร】ก็จำต้องสะกดกลั้นความอยากรู้นั้นไว้ เขาจะทำตัวเป็นตัวถ่วงไม่ได้เด็ดขาด

นิ้วมือมนุษย์ควักลูกตาสีเทาหม่นออกมาจากหนวดระยางค์สดๆ เลือดสดกระเซ็นใส่ใบหน้าและลำตัว ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าซีดเซียวเจือสีเลือดอันตรายขึ้นมาอีกหลายส่วน

เลือดที่ปลายนิ้วไหลรินตามแขนลงสู่ข้อมือเสื้อ ย้อมเสื้อสีขาวจนแดงฉาน เลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าถูกเขาใช้แขนเสื้อปาดออกลวกๆ จนมีคราบเลือดติดเหนอะอยู่ที่ปลายผมหยิกศก