บทที่ 122 ไม่เข้ากัน

เสียงหึ่งๆ ข้างหูของฉินรั่งพลันมลายหายไป ภาพอันพร่ามัวตรงหน้าค่อยๆ รวมจุดโฟกัส เขาเอามือกุมหน้าผากพลางสะบัดหัวเบาๆ พึมพำกับตัวเอง "เกิดอะไรขึ้น"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!"

แม้ประโยคที่สองยังคงเป็นคำถาม ทว่าแววตาของฉินรั่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นแจ่มชัด