บทที่ 142 การกลั่นแกล้ง

“แต่นี่เป็นช่วงวัยเด็กของเขา หลินอี้ตอนนี้เพิ่งจะอยู่ประถมเอง” เยว่เย่เอ่ยขึ้น

หลายคนพลันได้สติ นี่คือหลินอี้ตอนเด็ก สิ่งที่พวกเขาต้องคำนึงถึงย่อมมีมากกว่าเดิม

นักเขียนที่นิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่เข้ามาโบกมือช้าๆ ปล่อยแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงลงมา กระดาษที่พอดีมือตุ๊กตาตัวจิ๋ว พอตกลงบนฝ่ามือของหมี่ฉู่ฉู่ก็กลายเป็นเศษกระดาษสี่เหลี่ยมจัตุรัสแผ่นเล็กกระจิริด