บทที่ 151 จุดสิ้นสุดของหนึ่งวันของหลินอี้

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานของหลินอี้แผดทะลุความมืดมิด

เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดผลักสุนัขตัวนั้นออกไป ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการกัดทึ้งฉีกกระชากที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

โลกตรงหน้าเริ่มมืดมัวลงเรื่อยๆ และหนาวเหน็บขึ้นทุกที หลินอี้คล้ายจะได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งกรูเข้ามา ทว่าพอเห็นภาพตรงหน้าก็หวีดร้องลั่นแล้วรีบเผ่นหนีไป