บทที่ 192 คลื่นลม

พอเห็นเขา หลินอี้ก็พูดขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจโดยไม่สนถูกผิด "ฉันจะดูไลฟ์"

"โอ้ ไม่หลบหน้าฉันแล้วเหรอ" หลินเนี่ยหรานหัวเราะขำ ตั้งแต่กลับมาจากเขตที่พักอาศัยเขาก็แทบไม่ได้เจออีกฝ่ายเลย ไม่รู้จะมาทำตัวกระเง้ากระงอดอะไรนักหนา

เมื่อเห็นหลินอี้เริ่มจับมีดสั้นควงไปมาอีกครั้ง เขาก็รีบพูด "ได้ๆ 007 เปิดให้เขาดู…เปิดห้องไลฟ์ของเถาหยวนแล้วกัน เธอคงยังไลฟ์อยู่"