บทที่ 214 ข้อมูลข่าวสารระเบิดทะลัก

ฉินรั่งหันไปมอง ความง่วงเหงาหาวนอนพลันมลายหายไปสิ้น

“หัวหน้าฉิน ผมเข้าไปได้ไหมครับ” ไป๋หยางโผล่หัวออกมาจากด้านหลังเจ้ากระต่ายน้อย กะพริบตาโตปริบๆ ตามตัวห้อยตุ๊กตาพะรุงพะรังไปหมด

พอเห็นว่าเป็นเขา สมองของฉินรั่งก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง “ถ้าไม่เข้ามา นายจะยืนคุยกับฉันตรงประตูแบบนั้นหรือไง”