บทที่ 220 พบไป๋หยางอีกครั้ง

“พี่ใหญ่เข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้สนใจบรรดาศักดิ์นั่นเลยแม้แต่น้อย”

“ให้มันจริงอย่างปากว่าเถอะ” คุณหนูใหญ่พูดจบก็ดึงชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว เธอชะงักโค้งศีรษะทักทายฉินรั่งเล็กน้อยเมื่อเดินสวนกัน จากนั้นก็สาวเท้าจากไปอย่างเร่งรีบ

แววตาของวั่งไหววูบ เขาข่มเพลิงโทสะไว้แล้วหมุนตัวกลับมามองฉินรั่ง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดังเดิม “คุณชายฉินรั่ง ดันน์ อรุณสวัสดิ์ครับ เมื่อคืนพักผ่อนสบายดีไหม”