บทที่ 250 เป้ามีชีวิต

ฉินรั่งมองลูกศรเงินในมือ มันผ่านการขัดเกลาด้วยกรรมวิธีพิเศษจนดูประณีตและคมกริบ ช่างเข้ากับรสนิยมของพวกชนชั้นสูงยิ่งนัก

"พวกเขาไม่ได้ต้องการลูกศรที่พ่อบ้านขัดหรอกเหรอ นายทำแทนแบบนี้จะไม่โดนจับได้แน่นะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณปู่พ่อบ้านเคยสอนผมแล้ว พวกเขาดูไม่ออกหรอก" วั่งพูดพลางจัดลูกศรเงินที่จะนำไปให้นายน้อยใหญ่และคุณหนูใหญ่ใส่ลงในซองธนูจนเรียบร้อย เขาลุกขึ้นยืน "เสร็จแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะครับ"