บทที่ 252 ตายเรียบ

นอกจากเส้นด้ายสีทองเส้นแรกที่ยังคงเชื่อมอยู่กับร่างของวั่งไม่ยอมหลุดแล้ว ยังมีอีกสองสามเส้นที่พุ่งไปเชื่อมกับร่างของคุณหนูใหญ่และนายน้อยใหญ่ ทว่าเส้นด้ายสีทองส่วนใหญ่กลับพุ่งทะลุขอบฟ้า หายลับไปยังทิศทางที่เขามองไม่เห็นเลยโดยสิ้นเชิง

ฉินรั่งยกมือกุมขมับ “…ไม่มีอะไร แค่เวียนหัวนิดหน่อย ฉันขอลุกไปยืดเส้นยืดสายหน่อยน่ะ”

วั่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “สีหน้าคุณดูแย่มากเลยนะ ถ้าไม่สบายก็กลับไปพักก่อนดีไหมครับ”