บทที่ 257 รอบที่หก

สิ้นประโยคนี้ แววตาของท่านเคานต์และท่านเคาน์เตสก็พลันว่างเปล่าและลึกล้ำลงในพริบตา ผิวพรรณที่เดิมขาวผ่องกลับเหี่ยวแห้งดำคล้ำ นัยน์ตาดำสนิทไร้ตาขาวจ้องเขม็งมายังทุกคน คล้ายกำลังรอคอยคำตอบ

ทุกคนต่างรู้แก่ใจดีว่า ถึงเวลาที่ต้องส่งคำตอบแล้ว

ฉินรั่งประสานสายตากับดวงตาสีเทาคู่นั้น จู่ๆ หัวก็พลันวิงเวียนขึ้นมาอีกวูบ เมื่อดึงสติกลับมาได้ เขาก็ขมวดคิ้วพลางนวดขมับ บังคับกดความรู้สึกปั่นป่วนไม่สบายตัวที่ตีตื้นขึ้นมาในอกลงไป