บทที่ 261 พิธีศพ

เซิ่งฉิงเฉียวเกาหัว พลางยื่นมือไปสะกิดเถ้าถ่านสีดำบนขา พอแตะโดนก็ร่วงกราวเป็นผงชิ้นเล็กๆ

เขาลองขยับขาทั้งสองข้าง พบว่ายังพออาศัยกระดูกหน้าแข้งสองท่อนเดินได้อยู่ จึงยังคงฉีกยิ้มร่าเริงตามนิสัยมองโลกในแง่ดี "น่าจะได้มั้ง คงพอไหว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อย่างแย่สุดก็แค่ติดขาเทียมวัตถุประหลาดไง"

"นายติดได้ด้วยเหรอ" ไป๋หยางมองเขา เซิ่งฉิงเฉียวชะงักไป