บทที่ 290 สิ่งประหลาดพิกล

สายลมแผ่วเบาพลิ้วไหวใต้การควบคุมของเขา พัดพาปอยผมตรงหน้าผากให้ลอยละล่อง ม้วนเอาใบไม้ร่วงสีขาวปลิวว่อนหมุนวนอยู่ไกลตา

หลินอี้มองดูท่าทีผ่อนคลายสบายอารมณ์ของเขา พลางหลุบตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องอยู่ที่มุมปากซึ่งยกยิ้มขึ้น

“นายมีความสุขมากเหรอ” เขาเอ่ยถาม