บทที่ 297 มื้อพร้อมหน้า

“แล้วก็นายด้วย เยว่เย่!” กานเถียนหันขวับมาชี้เกี๊ยวในมือเยว่เย่ ทว่าพอเห็นว่าเขาห่อออกมาได้สวยงามประณีต เธอก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เยว่เย่เลิกคิ้ว สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ นับตั้งแต่วันที่ตกลงกันว่าจะกินเกี๊ยว เขาก็แอบซุ่มฝึกซ้อมมาตลอด

“ช้าเกินไปแล้ว!” กานเถียนหันไปชี้ทางนักเขียน “นายดูจี้เฟิงไป๋สิ เขายังเร็วกว่านายตั้งเยอะ!”