บทที่ 299 โอกาส

ของขวัญที่วั่งมอบให้หลินเนี่ยหรานคือไพลินน้ำงามความบริสุทธิ์สูงลิ่วที่เขาเจียระไนด้วยตัวเอง ส่วนของขวัญจากพ่อบ้านคือเสื้อกั๊กกันหนาวที่เย็บเองกับมือ

เมื่อถือเสื้อกั๊กไว้ หลินเนี่ยหรานจึงจำต้องสวมความห่วงใยของคนชราลงบนตัวต่อหน้าพ่อบ้าน

ร่างแยกที่เหลือยังไม่มีใครตื่น หลินเนี่ยหรานไม่ได้รอและกลับมาที่ร้านก่อน