บทที่ 118 ทาบทามคนมีความสามารถ

ตั้งแต่ตีนเขาจนถึงยอดเขา เจียงเฉียวเดินชิดริมทางที่สุดมาตลอด พอมีฟู่เฉินเยว่คอยบังไว้ จึงไม่มีใครเดินเข้ามาจ้องมองเขาจริง ๆ

เพราะสังคมก็เป็นแบบนี้ คนที่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าได้ง่ายขนาดนั้นมีไม่มากหรอก ต่างคนต่างก็ดูแลตัวเองและคนข้างกาย ใครจะมาคอยจ้องคนแปลกหน้ากัน

อีกอย่าง ปีนเขาเหนื่อยขนาดนี้ เอาเวลาไปมองคนอื่น สู้ก้าวขาเพิ่มอีกสองสามก้าวยังดีกว่า