บทที่ 122 เดินพรมแดง

'คนไข้' อาการหนักเกินไป ขั้นตอนการรักษาจึงค่อนข้างยืดเยื้อ แสงไฟสลัวหัวเตียงสว่างต่อเนื่องไปจนดึกดื่นค่อนคืน ส่งผลให้ 'คุณหมอ' นอนตื่นสายโด่งในวันรุ่งขึ้น กว่าจะลืมตาขึ้นมาได้ ตะวันก็ขึ้นสูงจนเกือบเที่ยงแล้ว

ตอนที่เจียงเฉียวเอามือกุมเอวเดินออกมาจากห้องนอน ในใจมีเพียงแค่ความคิดเดียวคือ อยากรีบเข้ากองถ่ายให้พ้นๆ ไปเสียที

ขืนยังเคี่ยวกรำกันแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องรอให้ใครลงมือ เขาก็คงตายคาเงื้อมมือของฟู่เฉินเยว่แน่