บทที่ 125 ขโมยเวลาว่างครึ่งวัน

ผ้าห่มข้างกายถูกเลิกขึ้น ฟูกเตียงอีกฝั่งยุบยวบลง เจียงเฉียวลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พลิกตัวพลางพึมพำ "กลับมาแล้วเหรอครับ"

น้ำเสียงทั้งนุ่มทั้งเบา แฝงความไว้วางใจและผ่อนคลายอย่างเต็มเปี่ยม

หัวคิ้วของฟู่เฉินเยว่ที่มืดครึ้มตลอดทางค่อยๆ คลายออก เขายกแขนรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด ตบหลังเบาๆ "นอนเถอะ ยังเช้าอยู่เลยครับ"