บทที่ 127 ขอแต่งงานอีกครั้ง

วันหยุดสองวันช่างสั้นเหลือเกิน กว่าเจียงเฉียวจะลืมตาตื่นขึ้นมา เวลาก็ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายเสียแล้ว

ทันทีที่เข้าสู่โหมดทำงาน เขาก็มักจะตกอยู่ในภาวะอดนอนอยู่เสมอ เมื่อวานก็คลุกคลีอยู่กับฟู่เฉินเยว่จนถึงเช้ามืด ร่างกายหมดเรี่ยวแรงจนแทบสิ้นสติ ตอนอาบน้ำในเวลาต่อมายังสะลึมสะลือ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าผล็อยหลับไปตอนไหน

เพราะเหนื่อยล้าถึงขีดสุด จึงยิ่งหลับสบายและยาวนานขึ้น