บทที่ 165 ชดเชย

บรรยากาศภายในห้องหนังสือตึงเครียดจนแทบจะปะทุ สองปู่หลานนั่งประจันหน้ากันบนโซฟาคนละฝั่งของโต๊ะน้ำชา จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

สิ้นคำพูดของฟู่หรงไห่ จู่ๆ ฟู่เฉินเยว่ก็หัวเราะออกมา ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา ราวกับมองทะลุทุกสิ่งได้อย่างกะทันหัน เขามองชายชราตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวังจนถึงที่สุด ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบเรียบ "คุณปู่ไม่ยอม นั่นเป็นทางเลือกของคุณปู่ แต่ไม่ใช่ของผม"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จูงมือเจียงเฉียวแล้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที