บทที่ 104 เรือนหอ

พอไป๋เชียนเฮ่ออาบน้ำเสร็จเดินออกมา ซ่งหลีเฉินไม่เพียงแต่ปูฟูกบนพื้นเสร็จเรียบร้อยแล้วเท่านั้น แต่ยังช่วยจัดกระเป๋าเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนเข้าที่เข้าทางแล้วด้วย

“ทำไมไม่รอผมมาช่วยเก็บด้วยกันล่ะครับ?”

ไป๋เชียนเฮ่อใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมสองสามที พอน้ำไม่หยดแล้วจึงเดินมาด้านหลังซ่งหลีเฉิน โอบเอวเขาไว้อย่างแผ่วเบา วางคางเกยบนไหล่แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน