บทที่ 140 เย่เฉินจอมหยิ่ง

จากนั้นก็ได้ยินน้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะของอีกฝ่ายเอ่ยทักทายตนเอง

ดวงตาคู่นั้นของอีกฝ่ายสวยมาก ดูสะอาดหมดจดและใสซื่อ ทั้งยังเจือความขวยเขินบางเบา

โทสะจากการถูกขัดจังหวะเกมของเย่เฉินพลันมลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา เขารีบผุดลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ยืดตัวตรงแหน็ว แล้วจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงกับคอเสื้อเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามว่า