บทที่ 78 ความกลัดกลุ้มของผู้จัดการ

ผ่านไปไม่นาน หัวข้อที่เกี่ยวข้องหลายเรื่องก็พุ่งขึ้นเทรนด์ฮิต

#ซ่งไอ้ตูบยอดฝีมือตกปลา#

#ไป๋เชียนเฮ่อเอาตัวรอดในป่าเป็นศูนย์#

#มื้อเย็นสุดกระอักกระอ่วน#

เทรนด์ฮิตพวกนี้มาจากแรงหนุนของชาวเน็ตล้วนๆ ดึงดูดให้ผู้ชมที่ไม่ได้ติดตามรายการ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》พากันกดเข้ามาดู

เดิมทีก็แค่กดเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่สุดท้ายกลับถอนตัวไม่ขึ้นเลย แถมยังมีชาวเน็ตตั้งคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

【นี่แน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังถ่ายทำรายการเรียลลิตี้แนวตลกโปกฮาน่ะ?】

…

ผู้กำกับหวังเห็นยอดวิวคลิปเบื้องหลังแล้วหัวเราะจนรอยย่นบนหน้าโผล่ออกมาหมด

และคนที่กอบโกยได้มากที่สุดจากคลิปเบื้องหลังวันนี้ก็คือซ่งหลีเฉิน ยอดผู้ติดตามเวยป๋อของเขาพุ่งขึ้นกว่าหนึ่งล้านคนเพียงชั่วข้ามคืน

โดยที่แฟนคลับจำนวนมากพอคลิกเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ กลับเป็นกลุ่มคนรักการตกปลารุ่นอายุสามสิบสี่สิบปีทั้งนั้น

ช่วงสี่ทุ่มกว่า ซ่งหลีเฉินถึงกับได้รับข้อเสนอเชิญไปออกรายการเรียลลิตี้แนวเอาชีวิตรอดในป่า

ซ่งหลีเฉิน: "…"

ขอบคุณที่เชิญ แต่ขอปฏิเสธ!

รายการแนวเอาชีวิตรอดในป่าน่ะเหรอ ไม่มีทางที่เขาจะไปร่วมเด็ดขาด คนขี้เกียจอย่างเขา ถ้าสมองไม่บวมน้ำก็คงไม่หาเรื่องใส่ตัวแบบนั้นหรอก

ขณะที่ซ่งหลีเฉินกำลังบ่นเรื่องนี้กับไป๋เชียนเฮ่อ จู่ๆ อีกฝ่ายก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เมื่อกี้ผู้จัดการผมส่งข้อความมาบอกว่า รายการเรียลลิตี้แนวเอาชีวิตรอดก็ส่งคำเชิญมาให้ผมเหมือนกัน"

ซ่งหลีเฉิน: "?"

"ฮ่าๆ! ผู้กำกับรายการนั้นแสบจริงๆ แฮะ…"

ซ่งหลีเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

สีหน้าของไป๋เชียนเฮ่อเผยแววระอาใจเล็กน้อย เมื่อครู่ผู้จัดการเพิ่งส่งภาพแคปหน้าจอคำเชิญมาให้ อีกทั้งยังกำชับซ้ำๆ ว่าหากผู้กำกับรายการติดต่อมาเป็นการส่วนตัว ห้ามใจร้อนวู่วามตอบตกลงไปเด็ดขาด

ไป๋เชียนเฮ่อรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่ในใจ!

เขาเป็นคนใจร้อนวู่วาม ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังขนาดนั้นเลยหรือไง?

ในขณะเดียวกัน หยุนจวนกลับนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงที่บ้านจนข่มตาไม่หลับ แต่ก่อนเธอก็คิดว่าศิลปินในสังกัดของตัวเองแม้บางครั้งจะนึกอยากทำอะไรก็ทำ แต่โดยรวมแล้วก็ยังเป็นคนสุขุมมีสติดี

ทว่าตั้งแต่จู่ๆ เขาก็ประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบ เธอก็หมดความเชื่อใจในตัวบรรพบุรุษคนนี้ไปโดยสิ้นเชิง

คิดไปคิดมา หยุนจวนก็ตัดสินใจส่งข้อความหาคุณชายรองซ่ง

"คุณชายรองซ่ง สวัสดีค่ะ! ดิฉันหยุนจวน ผู้จัดการของสามีคุณ หากสามีคุณเกิดคิดสั้นสมองไหลอยากไปเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้แนวเอาชีวิตรอดขึ้นมา โปรดช่วยห้ามเขาด้วยนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ!!!"

ตอนที่ซ่งหลีเฉินได้รับข้อความจากผู้จัดการของไป๋เชียนเฮ่อ อีกฝ่ายเพิ่งจะหยิบชุดนอนกับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปพอดี เขาอดขำไม่ได้จนลงไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนฟูก

จากนั้นเขาก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไป

"รับทราบครับ! พี่หยุน ผมจะไม่ปล่อยให้เมียตัวเองไปออกรายการที่ลำบากตรากตรำแบบนั้นหรอกครับ"

เมื่อหยุนจวนเห็นคำว่า "เมีย" ในข้อความที่คุณชายรองซ่งส่งมา รูม่านตาของเธอก็พลันหดเล็กลง… อย่าบอกนะว่าบรรพบุรุษของเธอคนนั้นคือฝ่ายรับน่ะ…

ในขณะที่หยุนจวนกำลังสงสัยในชีวิตอยู่นั้น ไป๋เชียนเฮ่อก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ

ซ่งหลีเฉินมองดูเส้นผมที่ยังเปียกชุ่มและยังไม่ได้เป่าให้แห้ง หยดน้ำไหลรินลงมาตามใบหน้าหล่อเหลา สันกราม และลูกกระเดือก ชวนให้รู้สึกเซ็กซี่อย่างเหลือร้าย

ซ่งหลีเฉินกระแอมไอเบาๆ กลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก ก่อนจะเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ทำไมไม่เป่าผมให้แห้งล่ะ? พรุ่งนี้ต้องตื่นก่อนตีห้าอีกนะ ขืนเป็นหวัดขึ้นมาจะแย่เอา ยิ่งบ้านผุๆ หลังนี้ลมโกรกอยู่ด้วย…"

พูดพลางลุกไปหยิบไดร์เป่าผมในห้องน้ำมา แล้วไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังไป๋เชียนเฮ่อ เปิดลมร้อนคอยเป่าผมให้อย่างใส่ใจ

เส้นผมสีดำขลับนุ่มสลวยร่วงผ่านฝ่ามือของเขาไป กลิ่นหอมหวานของครีมอาบน้ำที่ยังคงมีไอร้อนลอยมาแตะจมูก ซ่งหลีเฉินรู้สึกว่ามันหอมมาก จนเผลอก้มลงไปสูดดมกลิ่นตรงซอกคอของอีกฝ่ายเข้าเต็มปอด ในหัวพลันมีความคิดลามกผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

หลังจากเป่าผมให้ไป๋เชียนเฮ่อจนแห้งสนิท ซ่งหลีเฉินก็พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

"เอ่อ… คือฉัน… ลงไปเดินเล่นข้างล่างสักแป๊บดีกว่าไหมนะ?"

ต้องเป็นเพราะเมื่อตอนบ่ายกินกุยช่ายย่างมากเกินไปแน่ๆ!

ซ่งหลีเฉินรู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องลงไปวิ่งรอบลานบ้านสักสองรอบ แล้วตากลมเย็นๆ ให้ใจสงบลงเสียหน่อย

จังหวะที่เขารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ข้อมือกลับถูกดึงรั้งไว้ ซ่งหลีเฉินไม่ทันตั้งตัว ร่างซวนเซจนล้มลงไปทับบนตัวของไป๋เชียนเฮ่อพอดิบพอดี จากนั้นร่างเขาก็ถูกพลิกกลับ และจำต้องลงไปนั่งอยู่บนตักของอีกฝ่ายโดยปริยาย

เมื่อเห็นประกายตาแดงก่ำที่วูบผ่านนัยน์ตาสีอำพันซึ่งปกติดูใสสะอาดและเย็นชา เขาก็พลันชะงักงัน พอเริ่มขยับตัวดิ้นเล็กน้อย สัมผัสจากข้างใต้กลับยิ่งทำให้หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนไม่กล้าขยับตัวซี้ซั้วอีก

"เด็กดี หลับตาลงสิ"

ไป๋เชียนเฮ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า บนใบหน้าฉายแววอดกลั้นและข่มอารมณ์ไว้สุดกำลัง

ซ่งหลีเฉินคล้ายตกอยู่ใต้มนต์สะกด ยอมหลับตาลงแต่โดยดี จากนั้นจูบอันดุดันเอาแต่ใจและเปี่ยมด้วยการครอบครองก็ทาบทับลงมา เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มที่ดังชิดริมหูนั้นช่างเซ็กซี่เย้ายวนใจเกินบรรยาย…

ยี่สิบนาทีผ่านไป ดวงตาดอกท้อคู่สวยของซ่งหลีเฉินที่มักจะเปื้อนยิ้ม บัดนี้กลับยิ่งดูหวานฉ่ำ หางตาเจือสีแดงระเรื่อ คล้ายคนที่เพิ่งผ่านการกระตุ้นอย่างหนักหน่วงและได้รับความสุขสมจนเปี่ยมล้น

ไป๋เชียนเฮ่อหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนแหบพร่า

"ครั้งนี้ปล่อยไปก่อนนะ แต่ต่อไปห้ามมายั่วกันแบบนี้อีกล่ะ"

ที่นี่เก็บเสียงไม่ดี แถมยังเป็นห้องเก่าซอมซ่อ ไป๋เชียนเฮ่อไม่อยากและไม่คิดจะร่วมเตียงกับเขาในสถานที่แบบนี้

ซ่งหลีเฉินรีบพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหลัง แสร้งหลับตาทำทีเป็นหลับไปเงียบๆ

ไป๋เชียนเฮ่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ พอได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่ข้างๆ เขาจึงค่อยๆ โอบกอดอีกฝ่ายจากทางด้านหลังแล้วหลับตาลง

…

เช้ามืดวันรุ่งขึ้นตอนตีสี่ครึ่ง เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อก็ลุกจากที่นอนอย่างยากลำบาก

ภารกิจหลักของการถ่ายทำรายการในวันนี้คือการปีนเขา โดยกำหนดให้แขกรับเชิญต้องปีนขึ้นไปให้ถึงยอดเขาภายในเวลาที่กำหนดเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น

หลังจากได้ระบาย "เรี่ยวแรง" ออกไปเมื่อคืน ซ่งหลีเฉินที่เดิมทีแค่แกล้งทำเป็นหลับ กลับถูกความง่วงงุนจู่โจมในเวลาไม่ถึงสองนาทีจนหลับสนิทไปจริงๆ คืนนั้นเขาหลับสบายไร้ฝัน แม้จะตื่นเช้ามาก แต่วักน้ำเย็นล้างหน้าเสร็จก็รู้สึกว่าสภาพร่างกายสดชื่นแจ่มใสดี

ส่วนไป๋เชียนเฮ่อดูออกชัดเจนว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ ด้วยความที่ผิวขาวจัดแต่กำเนิด รอยคล้ำใต้ตาจึงเด่นชัดประหนึ่งทาอายแชโดว์สีเข้มเอาไว้

ซ่งหลีเฉินแอบรู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่พอเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าท่าทางเป็นปกติ เขาก็แอบโล่งอก

ทั้งคู่รีบล้างหน้าแปรงฟันและเตรียมสัมภาระที่จำเป็นอย่างรวดเร็ว พอเดินลงมาข้างล่างก็เพิ่งจะตีสี่ห้าสิบนาที

ประจวบเหมาะกับที่เย่เฉินถือกระทะก้นแบนออกมาจากห้องครัวพอดี ในนั้นมีแซนด์วิชที่เขาทำเองวางอยู่หลายชิ้น ด้านข้างยังมีนมอุ่นๆ วางเตรียมไว้

"อาจารย์ไป๋ อรุณสวัสดิ์ครับ!"

เย่เฉินเอ่ยทักทายไป๋เชียนเฮ่อด้วยน้ำเสียงสุภาพและนอบน้อม จากนั้นจึงพยักหน้าให้ซ่งหลีเฉินอย่างกระอักกระอ่วนและไว้เชิงเป็นการทักทาย

ซ่งหลีเฉินไม่ได้ถือสา เขาเอ่ยทักตอบอย่างกระตือรือร้น "อรุณสวัสดิ์!"

เย่เฉินหยิบแซนด์วิชไปชิ้นหนึ่ง ก่อนจะดันกระทะก้นแบนไปตรงหน้าคนทั้งสองพลางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"กินสิครับ!"

ซ่งหลีเฉินเห็นอีกฝ่ายอุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำมื้อเช้าให้ จึงเอ่ยขอบคุณแล้วไม่เกรงใจ หยิบขึ้นมากินชิ้นหนึ่งทันที

ขนมปังสองแผ่นประกบไส้ผักกาดหอม มะเขือเทศฝาน ไข่ดาว และอกไก่ทอด ทาด้วยน้ำสลัด รสชาติเปรี้ยวหวานกลมกล่อม มีสารอาหารครบถ้วน หน้าตาก็น่ากินไม่เบา

พอดื่มนมอุ่นตามไปอีกอึก ก็รู้สึกอิ่มท้องสบายใจขึ้นมาทันที

นับตั้งแต่เย่เฉินมาเป็นเมนเทอร์รับเชิญที่นี่ตลอดสองวันที่ผ่านมา ความประทับใจที่ซ่งหลีเฉินมีต่อเขาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

พอเย่เฉินไม่ได้อยู่ข้างกายมู่หนิงแล้วดู "เป็นผู้เป็นคน" ขึ้นเยอะจริงๆ จุดเด่นและนิสัยดีๆ หลายอย่างเลยมีโอกาสได้เผยออกมา

ขณะที่ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อกินไปได้ไม่กี่คำ สองสามีภรรยาเว่ยซวงซวงกับจ้าวจุ้นก็เดินลงมาพอดี

เย่เฉินทำแซนด์วิชไว้ทั้งหมดห้าชิ้น ซึ่งเหลือสองชิ้นพอดีสำหรับพวกเขาสองคน

เว่ยซวงซวงเองก็หยิบเนื้อวัวอบแห้งสองสามห่อออกจากกระเป๋าเป้ของจ้าวจุ้นมาแบ่งให้ทุกคน

จนกระทั่งเวลาตีห้าสิบนาที ผู้กำกับหวังและทีมตากล้องมาถึงกันหมดแล้ว แขกรับเชิญคนอื่นๆ ถึงเพิ่งจะค่อยๆ ทยอยเดินเฉื่อยชาลงมา

โดยเฉพาะหลิวตี๋ พอเห็นกระทะว่างเปล่าบนโต๊ะ ไม่มีมื้อเช้าเหลือไว้ให้พวกตนเลย สีหน้าก็ดูบูดบึ้งขึ้นมาทันที

ด้านผู้กำกับหวังและทีมงานหน้างานสีหน้ายิ่งย่ำแย่หนักเข้าไปใหญ่ เพราะเมื่อวานกำชับไปตั้งหลายรอบแล้วว่า วันนี้ต้องออกเดินทางจากที่พักตอนตีห้าตรง

ผู้กำกับหวังอุตส่าห์มาก่อนเวลาห้านาที แต่กลับเห็นเพียงราชาเพลงไป๋ คุณชายรองซ่ง เว่ยซวงซวง จ้าวจุ้น และเย่เฉิน รวมห้าคนที่เตรียมตัวเสร็จสรรพยืนรอเวลาออกเดินทางอย่างสงบอยู่เท่านั้นเอง