บทที่ 87 สถานการณ์พลิกผัน

พอได้ยินเสียงของเว่ยซวงซวง เย่เฉินกับจ้าวจุ้นที่กำลังง่วนอยู่ในครัวก็รีบเดินออกมา

เย่เฉินประคองหม้อหุงข้าวไฟฟ้าที่ข้าวเพิ่งสุก ส่วนจ้าวจุ้นก็ถือชาม ตะเกียบ และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารตามมา

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นมองเซียวลี่เอ๋อร์ที่เกล้าผมอย่างประณีตและแต่งกายงดงาม แววตาต่างฉายความรู้สึกนับถือขึ้นมาแวบหนึ่ง

แม้แต่ตากล้องในห้องรับแขกที่ยังคงปักหลักถ่ายทำอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็รีบหันกล้องไปจับภาพเซียวลี่เอ๋อร์ทันที

โดยเฉพาะเว่ยซวงซวงที่ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องซูบเซียวอิดโรย ร้องไห้จนตาบวม แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเซียวลี่เอ๋อร์จะเข้มแข็งกว่าที่เธอคิดไว้มาก

เว่ยซวงซวงโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ขณะเดียวกันก็รีบถามด้วยความห่วงใย

"ลี่ลี่ เธอ…เธออย่าเสียใจไปเลยนะ รักษาสุขภาพสำคัญที่สุด"

เซียวลี่เอ๋อร์มองความกังวลและความเป็นห่วงอย่างจริงใจในแววตาของเว่ยซวงซวง หัวใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา ราวกับเมฆหมอกสลายเห็นฟ้าใส เธอคลี่ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า

"ฉันไม่เป็นไรหรอก! ฉันตั้งใจจะหย่ากับหลิวตี๋แล้ว หลังจากนี้เรื่องอะไรของเขาก็ไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่นิดเดียว"

เว่ยซวงซวงได้ยินคำตอบที่ดูเรียบเฉยไร้กังวลของเซียวลี่เอ๋อร์ก็ตกใจ เธอชำเลืองมองกล้องถ่ายทำที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะดึงตัวเซียวลี่เอ๋อร์เข้าไปในครัวแล้วกดเสียงต่ำถามว่า

"เธอตัดสินใจจะหย่าจริงๆ เหรอ? แต่ไอ้สารเลวหลิวตี๋คงไม่ยอมแน่ๆ! แล้วตระกูลพวกเขาก็กิจการใหญ่โต…"

เซียวลี่เอ๋อร์พยักหน้า ก่อนจะตอบอย่างสุขุม

"เขาปฏิเสธที่จะหย่า แต่มันไม่กระทบผลลัพธ์สุดท้ายหรอก ฉันฟ้องหย่าไปแล้ว บ่ายนี้เขาก็น่าจะได้รับหมายศาลแล้วล่ะ ส่วนเรื่องตระกูลหลิวของพวกเขาน่ะ ฉันไม่กลัวหรอก"

เซียวลี่เอ๋อร์แค่นหัวเราะ ความรังเกียจและเคียดแค้นผุดขึ้นมาบนใบหน้าชั่วแวบหนึ่ง ทว่าไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เว่ยซวงซวงเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้ว่าเธอมีแผนในใจแล้ว จึงวางใจลงไปมาก ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

"ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย พูดมาได้เลยนะ"

ขอบตาของเซียวลี่เอ๋อร์รื้นขึ้นเล็กน้อย เธอดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดพลางพูดด้วยความซาบซึ้ง

"ขอบใจนะ! ซวงซวง แล้วก็เรื่องก่อนหน้านี้…เรื่องในอดีตหลายๆ อย่าง ฉันอยากจะขอโทษเธอจริงๆ"

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เซียวลี่เอ๋อร์เอ่ยปากขอโทษอย่างจริงใจ ที่ตอนนั้นเธอไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยในยามที่อีกฝ่ายลำบากที่สุด

เว่ยซวงซวงตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า

"ฉันยกโทษให้เธอนานแล้ว!"

จากนั้นทั้งสองก็ผละออกจากกันแล้วสบตายิ้มให้กัน รอยยิ้มของพวกเธอยังคงเหมือนในวันวานไม่มีผิดเพี้ยน

หลังจากทั้งคู่ออกจากห้องครัว บรรยากาศระหว่างกันก็ผ่อนคลายลงไปมาก โดยเฉพาะเซียวลี่เอ๋อร์ หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจมาเนิ่นนานในที่สุดก็ยกออกไปเสียที

ด้วยสถานการณ์ของเธอในตอนนี้คงต้องถอนตัวจากรายการอย่างแน่นอน แม้ว่าที่นี่จะเป็นจุดที่หลิวตี๋นอกใจไปหาเฉิงชิง ซึ่งในแง่หนึ่งก็ถือเป็นสถานที่ตอกย้ำความเจ็บปวดของเธอ

แต่ก็เป็นรายการนี้เช่นกันที่ทำให้เธอตาสว่าง ทำให้เธอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และทำให้เธอได้พบกับผู้มีพระคุณในชีวิตอย่างคุณชายรองซ่ง

ที่แห่งนี้ยังทิ้งความทรงจำอันล้ำค่าและสวยงามไว้ให้เธอมากมาย หากต้องจากทุกคนไปแบบนี้ เธอก็อาลัยอาวรณ์เหลือเกิน

มื้อเที่ยงนี้เย่เฉินกับจ้าวจุ้นรับหน้าที่เป็นพ่อครัว พวกเขาถึงกับทำอาหารจานโปรดของเซียวลี่เอ๋อร์หลายอย่างตามที่เว่ยซวงซวงกำชับไว้

เมื่อช่วงเช้า เมิ่งหวายทะเลาะกับเฉิงชิงยกใหญ่ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางเดินจากไปอย่างเดือดดาล ส่วนเฉิงชิงก็หน้าซีดเผือดเดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ตอนนี้จึงเหลือเพียงพวกเขาทั้งหกคน แม้ว่าไป๋เชียนเฮ่อ เย่เฉิน และจ้าวจุ้นจะเป็นคนพูดน้อยทั้งสามคน แต่บรรยากาศโดยรวมกลับดีมาก

เย่เฉินรู้ว่าอาจารย์ไป๋รักความสะอาดมาก เขาถึงกับเตรียมตะเกียบกลางไว้ให้ ในเมื่อพวกคนที่ไม่มีมารยาทและไม่รู้จักขอบเขตพวกนั้นไม่อยู่แล้ว ก็พลอยทำให้ไป๋เชียนเฮ่อเจริญอาหารขึ้นมาก กินเยอะกว่าปกติเล็กน้อย

ส่วนเซียวลี่เอ๋อร์ที่กินอะไรไม่ลงตั้งแต่เมื่อวานเช้าจนถึงตอนนี้ พอเห็นกับข้าวที่ตัวเองชอบหลายอย่าง ท้องก็เริ่มหิวขึ้นมาและกินไปไม่น้อย

อาหารมื้อนี้ถึงกับเป็นมื้อที่เธอทานได้อย่างเอร็ดอร่อยที่สุดในช่วงเวลานี้เลยทีเดียว

หลังมื้อเที่ยงจบลง ซ่งหลีเฉินกับเซียวลี่เอ๋อร์ก็นั่งคุยกันตามลำพังบนเก้าอี้ในลานของเรือนพัก

หลายๆ เรื่อง แม้แต่กับเว่ยซวงซวง เซียวลี่เอ๋อร์ก็ยังพูดไม่ได้ในตอนนี้ เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ทนายเซวียว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สิทธิ์การเลี้ยงดูลูกสาวก็จะตกเป็นของฉัน แถมฉันยังจะได้แบ่งทรัพย์สินมาอีกประมาณพันล้าน…"

เรื่องทรัพย์สินเอาไว้ทีหลัง จริงๆ ในใจเธอเตรียมพร้อมที่จะออกจากบ้านตัวเปล่าไว้แล้วด้วยซ้ำ สิ่งสำคัญที่สุดคือสิทธิ์การเลี้ยงดูหยาหยา ลูกสาวของเธอต้องเป็นของเธอ

ซ่งหลีเฉินพอได้ยินคำว่าพันล้าน ในใจก็นับศูนย์ตามหลังทันทีว่ามีกี่ตัว จากนั้นก็แอบอิจฉาขึ้นมาจึ๋งนึง ก่อนจะเอ่ยแสดงความยินดีอย่างจริงใจ

"ยินดีด้วยครับ!"

"จริงสิ! พี่เซียว หลังจากนี้พี่วางแผนจะทำอะไรต่อไปเหรอครับ ยังอยากเล่นละครต่อไหม"

ก่อนหน้านี้ซ่งหลีเฉินคิดอยากจะเซ็นสัญญากับเซียวลี่เอ๋อร์ แต่พอได้ยินเรื่องทรัพย์สินพันล้านของเธอ นอกจากจะอิจฉาแล้ว ในใจก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

เพราะยังไงการถ่ายละครมันก็เหนื่อยมาก อีกฝ่ายมีเงินตั้งพันล้าน นอนกินทั้งชาติก็ใช้ไม่หมด

"ฉันอยากเล่นละครค่ะ! ฉันรักอาชีพนักแสดง"

ขณะที่ซ่งหลีเฉินกำลังคิดในใจว่าความหวังของตัวเองคงพังทลาย จู่ๆ เสียงอันหนักแน่นของเซียวลี่เอ๋อร์ก็ดังขึ้นมา

ซ่งหลีเฉิน: "!"

เขายืดตัวตรงทันควัน ก่อนจะถามว่า

"งั้นพี่เซียว ผมรู้ว่าตอนนี้พี่ไม่ได้เซ็นสัญญากับค่ายไหนเลย จะลองพิจารณาบริษัทของผมดูไหมครับ ถึงแม้ตอนนี้บริษัทเราจะมีศิลปินแค่หวังเสี่ยวเหว่ยคนเดียว แต่…"

ยังไม่ทันที่ซ่งหลีเฉินจะขายฝันจบ จู่ๆ เสียงของเซียวลี่เอ๋อร์ก็แทรกขึ้นมา

"ฉันตกลงค่ะ"

ซ่งหลีเฉิน: "?"

ภาพฝันที่เขาวาดไว้เพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ อีกฝ่ายก็ตอบตกลงซะแล้ว ซ่งหลีเฉินที่ยังคงเอ๋ออยู่ก็ได้ยินเซียวลี่เอ๋อร์พูดด้วยความจริงจังต่อว่า

"ฉันเชื่อใจคุณชายรองค่ะ แล้วก็หวังว่าจะได้เป็นศิลปินในสังกัดบริษัทของคุณชายรองด้วย"

ซ่งหลีเฉินคาดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันและราบรื่นขนาดนี้ อีกฝ่ายถึงกับยอมตกลงเซ็นสัญญาเข้าบริษัทของเขา ดีใจจนเนื้อเต้น จึงรีบรับประกันทันที

"พี่เซียว! พี่วางใจได้เลย บริษัทจะมอบสภาพแวดล้อมและผลประโยชน์ที่ดีที่สุดให้พี่แน่นอนครับ"