บทที่ 117 คุณจูน นักท่องเที่ยวผู้ใจดี

อัคเทา เมืองท่าริมชายฝั่งทะเลแคสเปียน ลมทะเลเค็มกร่อยที่หอบเอาไอเย็นชื้นแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ทำให้อุณหภูมิที่รู้สึกได้ลดฮวบลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง

เสิ่นเจวี้ยนแปะแผ่นให้ความร้อนจนทั่วเสื้อตัวใน แต่ก็ยังหนาวจนตัวสั่นอยู่ดี

เบื้องหลังคือดินแดนรกร้างว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา หินผาสีขาวตระหง่านเสียดฟ้าดูราวกับเขี้ยวสัตว์ประหลาด ทะเลเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหน้าผาใต้ฝ่าเท้าในปัจจุบันผ่านกาลเวลาอันยาวนาน

เสิ่นเจวี้ยนยืนอยู่ริมหน้าผา เสื้อคลุมตัวยาวสีเทาอมขาวห่อหุ้มร่างเขามิดชิด บนใบหน้าสวมหน้ากากผ้าสีดำ ลมหอบเอาเศษทรายและกรวดหินซัดเข้าใส่ตัวเขา ชั้นตะกอนบนสันเขาทำให้เขานึกถึงเค้กลายเสือแสนอร่อยของร้านเบเกอรีหน้าโรงเรียน

ลมแรงพัดชายเสื้อคลุมของเขาสะบัดปลิว รอบตัวมีโดรนบินวนอยู่หลายลำ