บทที่ 129 อาการลงแดง

วันที่สี่ของเทศกาลตรุษจีน แม้จะยังไม่อยากกลับแค่ไหน แต่เสิ่นเจวี้ยนก็ต้องขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่กรุงโซล ก่อนเดินทางเขาได้เจอหลิงเสียงแค่แป๊บเดียว ส่วนนัดรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆ ดันจัดขึ้นหลังวันศุกร์ทั้งหมด ตลอดทางเขาเลยดูหงอยๆ ซึมๆ

โจวเหย่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเสิ่นเจวี้ยนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาช่วยสั่งอาหารให้เสิ่นเจวี้ยน แล้วหันไปกำชับงานกับสวี่ฉืออิ๋งต่อ

สวี่ฉืออิ๋งเรียนจบสาขาการจัดการศิลปะจากมหาวิทยาลัยการสื่อสารแห่งประเทศหัว เธอคือคนที่โจวเหย่สัมภาษณ์ตอนกลับไปฉลองตรุษจีนที่ประเทศหัว

เหตุผลที่สวี่ฉืออิ๋งมาสัมภาษณ์นั้นเรียบง่ายมาก เธอหางานที่เงินเดือนน่าพอใจไม่ได้ งานที่ยื่นข้อเสนอมาเงินเดือนยังไม่พอจ่ายค่าเช่าห้องในปักกิ่งด้วยซ้ำ ทั้งคู่ไม่ได้รู้จักกันผ่านช่องทางรับสมัครงานที่เป็นทางการเลยสักนิด

แต่เจอกันบนเสี่ยวหงซู โจวเหย่ใช้บัญชี "สามไร้" (ไร้รูป ไร้ผู้ติดตาม ไร้โพสต์) โพสต์รับสมัครผู้ช่วยส่วนตัว สวี่ฉืออิ๋งที่กำลังไถฟีดอยู่พอดีเห็นว่าสถานที่ทำงานคือเซี่ยงไฮ้และเงินเดือนแตะห้าหลัก เลยลองทักแช็ตหาโจวเหย่ด้วยความรู้สึกว่าลองดูก็ไม่เสียหาย