บทที่ 78 การประชุมภายใน

หลังการถ่ายทอดสดของช่องผลไม้จบลง เจียงอีเทียนก็รับหน้าที่เป็นเจ้ามือ พาทีมงานของ SALIGIA ไปกินร้านสตรีตฟู้ดชื่อดังของเมืองเยว่ ระหว่างนั้นเสิ่นเจวี้ยนยังคงช่วยแปลเมนูให้เพื่อนร่วมวงฟังอยู่

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของชาโฮก็ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามา เขาก็รีบถือโทรศัพท์เดินออกจากห้องส่วนตัวทันที

"ฮัลโหลครับ หัวหน้าคิม"

ปลายสายคือเสียงของคิมมินจุน หลังอธิบายเรื่องที่คิมโซยองออกมาแฉบนทวิตเตอร์ด้วยความเร็วรัวจบ

เขาก็สั่งให้ชาโฮพา SALIGIA บินกลับเกาหลีคืนนี้ทันทีด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"แล้วงานออฟไลน์ของ June ล่ะครับ" ตามกำหนดการเดิม เสิ่นเจวี้ยนจะต้องบินไปเซี่ยงไฮ้ช่วงเที่ยงวันที่ 1 เพื่อเข้าร่วมพิธีเปิดของแบรนด์ An ในวันถัดไป

"ฉันคุยกับทาง An เรียบร้อยแล้ว พวกเขาเข้าใจดี" คิมมินจุนตอบ

"พวกนายรีบจองเที่ยวบินที่เร็วที่สุดกลับโซลเลย ที่สนามบินน่าจะมีนักข่าวดักรออยู่ไม่น้อย ระวังตัวด้วยล่ะ"

ในฐานะวงรุกกี้ที่น่าจับตามองที่สุดของปีที่ผ่านมา ทันทีที่ข้อมูลแฉของคิมโซยองหลุดออกมา ก็จุดชนวนให้เว็บบอร์ดเกาหลีลุกเป็นไฟทันที

เป็นรุกกี้แต่แอบติดต่อบ้านเบส ด่าเพื่อนร่วมวง แอบถ่าย มีแฟน แค่ข้อใดข้อหนึ่งก็ส่งผลกระทบร้ายแรงถึงชีวิตไอดอลแล้ว ทว่าทุกข้อกลับมารวมอยู่ที่คนเพียงคนเดียว

ชาโฮถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง แม้เขาจะไม่หวังให้คิมโซยองเก็บความลับอยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายแฉได้เร็วขนาดนี้ก็ยังเกินคาดอยู่ดี

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

พอวางสาย ชาโฮก็ปั้นรอยยิ้มกลับมาประดับใบหน้าแล้วเดินเข้าห้องส่วนตัวไป เขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูโจวเหย่ให้ช่วยจองตั๋วเครื่องบิน

เจียงอีเทียนที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาเมนูยอดนิยม จู่ๆ บนหน้าจอก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

[ช็อก! ชเวมินซู สมาชิกวง SALIGIA ถูกแฉคบซ้อนหลายคน]

มือที่กำลังพิมพ์ของเขาชะงักไป เขาเงยหน้ามองคนอื่นๆ ในห้องที่ยังคงดูเมนูอย่างกระตือรือร้น นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเสิ่นเจวี้ยนเบาๆ

"อาเจวี้ยน…"

เสิ่นเจวี้ยนที่ยังคงอธิบายให้ฮายาคาวะฟังอยู่ว่ากั้งคืออะไร พอได้ยินเจียงอีเทียนเรียกจึงหันหน้ากลับมา

"มีอะไรเหรอครับ"

เจียงอีเทียนไม่ได้พูดอะไร แต่เลื่อนโทรศัพท์ข้ามโต๊ะไปให้

ทันทีที่เห็นพาดหัวข่าว เสิ่นเจวี้ยนก็ชะงัก นึกขึ้นได้ถึงชาโฮที่เพิ่งเดินออกไปรับสายเมื่อครู่ พอเงยหน้ามอง ก็เห็นชาโฮกับโจวเหย่กำลังสุมหัวคุยอะไรกันอยู่ สีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ค่อยดีนัก

เสิ่นเจวี้ยนมองไปยังเจียงอีเทียนอย่างทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

เจียงอีเทียนส่ายหน้า แล้วหันไปพูดกับชาโฮ "พี่ชาโฮครับ ให้ผมไปส่งพวกพี่ที่สนามบินไหม"

กลางดึกที่สนามบินเมืองเยว่ บริเวณโถงผู้โดยสารมีเพียงผู้โดยสารไม่กี่คนที่กำลังรอเช็กอินอยู่ประปราย

เจียงอีเทียนซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ มีเฉียนโหยวยี่เดินตามหลังมา

"ขอโทษด้วยนะฮยอง ทั้งที่บอกว่าจะได้กินข้าวด้วยกันแท้ๆ" ชเวซามูเอลพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

เจียงอีเทียนยื่นมือไปกอดชเวซามูเอล "ไปจัดการเรื่องของพวกนายก่อนเถอะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก"

ทุกคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันยืดยาวอีก ในสถานการณ์แบบนี้ คำว่า "ไม่เป็นไร" หรือ "เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" ฟังดูเบาหวิวเกินไปทั้งสิ้น เจียงอีเทียนเพียงแค่เข้าไปกอดทุกคนทีละคน

พอถึงพัคชานฮยอก เขาก็ตบหลังอีกฝ่ายหนักๆ สองที ถึงยอมปล่อยมือ

"ครั้งหน้าถ้ามาประเทศหัว เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวพวกนายเอง"

ชาโฮเช็กอินเสร็จก็ยื่นตั๋วให้สมาชิก "พอเครื่องลงที่สนามบิน ไม่ต้องตอบ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น รีบขึ้นรถทันทีเลยนะ"

ก่อนไป เขาวางฝ่ามือลงบนไหล่ของเจียงอีเทียน "ขอบใจนะ อีเทียน"

เจียงอีเทียนและเฉียนโหยวยี่มองส่งแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินไกลออกไป เงาร่างของสมาชิกแต่ละคนทยอยหายลับเข้าไปในช่องตรวจความปลอดภัย เสิ่นเจวี้ยนหันกลับมามองแวบหนึ่ง เห็นว่าทั้งสองคนยังคงยืนอยู่ที่เดิม จึงยกมือขึ้นโบกให้

"นายสนิทกับชเวมินซูไหม" เฉียนโหยวยี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย จากที่ได้คลุกคลีกันมาวันนี้ สมาชิกวง SALIGIA ทุกคนเข้าถึงง่ายมากจริงๆ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบชเวมินซูขึ้นมาได้

เจียงอีเทียนส่ายหน้า "ธรรมดาน่ะ ไม่ได้สนิทมาก" เขาเอื้อมมือไปดึงเฉียนโหยวยี่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"ไปเถอะ กลับโรงแรมไปพักผ่อนกัน"

-

เครื่องบินลงจอดเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้เกือบครึ่งชั่วโมง ตอนที่เครื่องกำลังแล่นอยู่บนรันเวย์ ท้องฟ้าด้านนอกยังคงเป็นสีเทาสลัว ม่านหมอกบางๆ ลอยกระจายอยู่ทั่วลานจอดเครื่องบินในยามเช้าตรู่

เสิ่นเจวี้ยนสวมหมวกให้เข้าที่ แล้วหันไปมองอีซูมินที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบไหล่อีกฝ่ายไว้

"อย่าคิดมากเลยครับฮยอง"

ทางออกผู้โดยสารขาเข้าถูกล้อมแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้เดินจริงๆ กล้องตัวใหญ่เลนส์ยาวตั้งเรียงรายกันถึงสามชั้น พอเห็น SALIGIA เดินออกมา แสงแฟลชก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"ชเวมินซูจะออกจากวงไหมครับ"

"ช่วยตอบเรื่องของชเวมินซูหน่อยได้ไหมครับ"

"พวกคุณรู้เรื่องการกระทำของชเวมินซูมาก่อนหรือเปล่า แล้วจุดยืนของบริษัทคืออะไรครับ"

ไมโครโฟนแทบจะยื่นมาชนหน้าสมาชิก ทุกคนต่างก้มหน้า ดึงหน้ากากอนามัยขึ้นสูงเพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้เผชิญหน้ากับเลนส์กล้องของสื่อมวลชนโดยตรง

ชาโฮเอ่ยขอโทษซ้ำๆ ภายใต้การคุ้มกันของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจนสามารถฝ่าวงล้อมของสื่อออกมา แล้วเดินพ้นออกจากสนามบินได้

พอขึ้นมาบนรถตู้และประตูปิดลง ความวุ่นวายทั้งหมดก็ถูกตัดขาดออกไปในที่สุด

เสิ่นเจวี้ยนนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ด้านหน้าของเขาคือคิมแจอูกับอีซูมิน

ใต้ตาของอีซูมินมีรอยคล้ำจางๆ สีหน้าดูซีดเซียว

คิมแจอูบีบมือเขาเพื่อปลอบใจ แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบสนองอะไร ได้แต่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

ด้านนอกตึก B.S ก็ถูกสื่อและแฟนคลับปิดล้อมไว้เช่นกัน พวกเขาจึงทำได้เพียงขึ้นตึกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินโดยตรง

ป้ายโฆษณาในลิฟต์ยังคงฉายวิดีโอโปรโมตที่ SALIGIA ถ่ายให้กับ CiK ทั้งเจ็ดคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข โดยมีชเวมินซูยืนอยู่ตรงกลาง

ทุกคนต่างเบือนสายตาหนีโดยพร้อมเพรียง ภายในลิฟต์เงียบกริบจนน่ากลัว มีเพียงเสียงดนตรีประกอบเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่

ประตูห้องประชุมแง้มเปิดไว้ เมื่อเห็นพวกเขาผลักประตูเดินเข้ามา เสียงที่กำลังถกเถียงกันอยู่ก็เงียบลงทันที

ผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดของ B.S มารวมตัวกันอยู่ในห้องประชุมแห่งนี้ พัควอนอุงที่นั่งอยู่ตรงกลางพยักหน้าให้เล็กน้อย

ทุกคนทยอยนั่งลงตามลำดับ ก่อนที่พัควอนอุงจะค่อยๆ เอ่ยปาก

"ในเมื่อพวกเธอกลับมาแล้ว ฉันก็อยากจะฟังความคิดเห็นของพวกเธอดูก่อน"

เสิ่นเจวี้ยนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งใกล้ประตู อีฮามินนั่งอยู่เยื้องตรงข้ามกับเขาพอดี นับตั้งแต่เดบิวต์มา นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาได้เจออีฮามิน

สีหน้าของอีฮามินดูเป็นปกติ มองไม่ออกถึงความผิดแปลกใดๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาของเสิ่นเจวี้ยน จึงมองสบตาตอบแล้วส่ายหน้าให้เล็กน้อย

เสิ่นเจวี้ยนเข้าใจความหมายของอีฮามินทันที นั่นคือบอกให้เขาอย่าเพิ่งพูดอะไร

และคนแรกที่ทำลายความเงียบขึ้นมาก็คือชาโฮ

"ผมไม่เห็นด้วยที่จะให้คนที่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของสมาชิกอยู่ในวงต่อไปครับ"

ท่าทีของชาโฮชัดเจนมาโดยตลอด ตั้งแต่ที่เพิ่งรู้เรื่องนี้ เขาก็เรียกร้องให้ชเวมินซูออกจากวงแล้ว

อีซูมินที่นั่งอยู่ข้างเสิ่นเจวี้ยนยังคงก้มหน้า ปีกหมวกบดบังใบหน้าของเขาไว้จนมิด มองไม่เห็นเลยว่าตอนนี้เขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่

พัควอนอุงพยักหน้ารับ สายตาเลื่อนไปหยุดที่พัคชานฮยอก "แล้วความคิดเห็นของสมาชิกในวงล่ะ"

พัคชานฮยอกเหลือบมองอีซูมินแวบหนึ่ง หลังเกิดเรื่อง ชาโฮเคยเรียกเขาและอีซูมินไปคุยเป็นการส่วนตัวแล้ว เพราะในวงนี้ คนที่อยู่ร่วมกับชเวมินซูมานานที่สุดก็คือพวกเขาสองคน

เขายอมรับผลลัพธ์ของเรื่องนี้ได้แล้ว เพียงแต่พอถึงเวลาที่จะต้องพูดออกมาจริงๆ ริมฝีปากกลับแห้งผากไปหมด

"ผม…" สายตาของพัคชานฮยอกทอดมองไปที่ใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาหลบไป

"ก่อนอื่นเลย การที่เกิดเรื่องในวงขึ้น เป็นเพราะผมในฐานะลีดเดอร์ดูแลได้ไม่ดีพอครับ"

"ผมต้องขอโทษบริษัทที่ไว้ใจผม รวมถึงขอโทษสมาชิกทุกคนด้วยครับ" พัคชานฮยอกพูดจบ ก็หลุบตาลงแล้วก้มหัวโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง

หลังจากเกิดเรื่องขึ้น เขาก็คอยแต่ทบทวนตัวเองมาตลอดว่ามันผิดพลาดตรงไหนกันแน่ ถ้าหากเขาคอยจับตาดูให้มากกว่านี้ เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น หรือถ้าเขาละเอียดรอบคอบกว่านี้อีกสักนิด เขาก็คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติของชเวมินซูได้แล้ว

"ผมเห็นด้วยกับความเห็นของพี่ชาโฮครับ" ฮายาคาวะหันขวับมามองพัคชานฮยอกด้วยความตกใจ

เสิ่นเจวี้ยนยื่นมือไปดึงมือของอีซูมินที่กำลังบิดเกร็งแน่นเข้าหากันออก แล้วกุมมือคู่นั้นเอาไว้

คิมแจอูกับชเวซามูเอลไม่ได้ประหลาดใจที่พัคชานฮยอกจะพูดแบบนี้ ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกันโดยไม่มีใครเอ่ยอะไร

"ผมเป็นลีดเดอร์ จะปล่อยให้ความผิดพลาดของมินซูแค่คนเดียว มาฉุดรั้งทั้งวงลงไปด้วยไม่ได้ครับ"

เขาคิดอยู่นานมาก แต่ก็คิดไม่ตกว่าชเวมินซูเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน

ช่วงเวลาหลายปีที่เป็นเด็กฝึก เขาและชเวมินซูมักจะอยู่ซ้อมจนดึกเป็นกลุ่มสุดท้ายเสมอ ชเวมินซูยังเคยเป็นเด็กมัธยมต้นคนนั้นที่คอยเดินมาถามเขาว่า "ผมเต้นเป็นยังไงบ้างครับ" อยู่เลย

มันผิดพลาดไปตั้งแต่ขั้นตอนไหนกันแน่ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ

"มินซูควรออกจากวงครับ"

พัคชานฮยอกเงยหน้าขึ้น สบสายตาไปทางพัควอนอุงที่นั่งอยู่ตรงกลางอย่างแน่วแน่ อดีตที่ผ่านไปแล้วไม่มีทางย้อนกลับไปซักไซ้หาคำตอบได้อีก สิ่งเดียวที่เขาเลือกทำได้ คือการก้าวเดินต่อไปข้างหน้าเท่านั้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง