บทที่ 86 เทียบเชิญจากปารีส

เสิ่นเจวี้ยนได้รับนิตยสาร GP มาอยู่ในมือตอนที่วางจำหน่ายไปได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว

ตามที่ชาเวินหยวนบอกมา ยอดขายตอนนี้ทะลุสองแสนห้าหมื่นเล่มเรียบร้อย ครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตรายวันหลายแพลตฟอร์มอย่างต่อเนื่อง แถมยังพุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตรายสัปดาห์แบบไร้คู่แข่ง ออร์เดอร์จากตัวแทนจำหน่ายแต่ละเจ้าถล่มทลายจนนับไม่ถ้วน

โรงพิมพ์ต้องเร่งผลิตตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหมุนเวียนกันกะต่อกะ เพื่อให้ส่งสินค้าได้ทันภายในสามเดือน

ชาเวินหยวนส่งนิตยสารตรงมาที่บริษัท B.S. ในตอนนี้สินค้าล็อตแรกต้องจัดสรรให้ฝั่งตัวแทนจำหน่ายเป็นหลัก นอกจากเล่มที่ส่งให้เสิ่นเจวี้ยนกับ Vanceef แล้ว แม้แต่เอเรนเขาก็ยังไม่ได้ส่งไปให้สักเล่ม

ตอนที่นิตยสารมาถึง เสิ่นเจวี้ยนกำลังอยู่ที่ห้องซ้อมพอดี พอโจวเหย่ได้รับของก็รีบถือขึ้นมาให้เขาทันที

นิตยสารหนาสองร้อยหน้านั้นหนักอึ้งเมื่อถืออยู่ในมือ ส่วนของเสิ่นเจวี้ยนมีภาพด้านในถึง 20 หน้า เขาวางกางไว้บนโต๊ะแล้วค่อยๆ พลิกดูทีละหน้า

ชเวซามูเอลโผล่หน้าเข้ามาจากด้านหลัง "แดบัก! ถ่ายออกมาดีมากจริงๆ!"

"สุดยอดไปเลย June"

ชเวซามูเอลคล้องคอเสิ่นเจวี้ยนจากด้านหลัง ทิ้งตัวทาบทับลงมาทั้งตัว

นับตั้งแต่คิมมินจุนเข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบริหารศิลปินของบริษัท B.S. งานเดี่ยวของทุกคนก็เรียกได้ว่างอกงามเบ่งบานกันถ้วนหน้า

พัคชานฮยอกนอกจากจะเป็นพิธีกรประจำของรายการมิวแบงค์แล้ว ยังรับหน้าที่เป็นแขกรับเชิญพิเศษในห้องส่งของรายการวาไรตี้ We Got Married อีกด้วย ส่วนอีซูมินด้วยความที่เป็นคนตบมุกไวและมีนิสัยเด๋อด๋าไม่ทันคนอยู่บ้าง จึงกลายเป็นตัวเลือกยอดนิยมของบรรดารายการวาไรตี้อย่างคาดไม่ถึง ตารางงานวาไรตี้ของเขาแน่นขนัด ฮายาคาวะไปอัดรายการ Knowing Bros เทปพิเศษญี่ปุ่น คิมแจอูได้รับเชิญไปรายการ King of Mask Singer ส่วนชเวซามูเอลมีตารางงานช่วงค่ำ ต้องไปจัดรายการวิทยุดึกแทนคนอื่น

ทั้งคู่อยู่ที่หอพักไม่ไหว เลยนัดกันมาซ้อมที่บริษัท

"เส้นนี้ไม่ใช่สร้อยเส้นที่นายเอากลับหอเหรอ?" ชเวซามูเอลชี้ไปที่สร้อยคอผีเสื้อฉลุลายแล้วเอ่ยถาม

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า แม้ก่อนถ่ายเขาจะถามความเห็นของมาร์โกต์แล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่าของที่ตัวเองใช้ปากคาบไปแล้วไม่ควรนำไปวางขายต่อ จึงยอมจ่ายเงินซื้อเก็บไว้เอง

"ทางแบรนด์ให้ส่วนลดน่ะ" พีอาร์ฝั่งเกาหลีคุยง่ายมาก แม้คอลเลกชันผีเสื้อจะเป็นเครื่องประดับชั้นสูง แต่ก็ไม่ใช่ชิ้นที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก พอเสิ่นเจวี้ยนเอ่ยปากอยากได้ เธอจึงเป็นคนตัดสินใจมอบส่วนลดให้เขา

ตอนนี้สร้อยคอกับกำไลข้อมือถูกเก็บไว้ที่หอพัก เสิ่นเจวี้ยนตั้งใจว่าจะเอากลับไปให้คุณนายเสิ่นตอนกลับบ้านช่วงตรุษจีน

"อ่า อยากหยุดพักร้อนจัง" หลังจากชเวซามูเอลเปิดดูหน้าของเสิ่นเจวี้ยนจนครบ เขาก็เอนหลังทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที

คนเราก็เป็นแบบนี้ ก่อนเดบิวต์ก็คิดว่าถ้ามีงานเข้ามาไม่ขาดสายก็คงดี แต่พอมีตารางงานแน่นเอี้ยดจริงๆ ชเวซามูเอลกลับอยากพักผ่อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า เขาเองก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน นับจากครั้งล่าสุดที่กลับเซี่ยงไฮ้ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว

"ช่วงตรุษจีนน่าจะได้หยุดบ้างมั้ง…" เสิ่นเจวี้ยนพึมพำ

โจวเหย่ที่อยู่ข้างๆ ดับฝันของเสิ่นเจวี้ยนอย่างไร้ความปรานี "หยุดสามวัน"

พูดจบก็หยิบสมุดตารางงานที่พกติดตัวออกมา "หลังหมดตรุษจีนจะยิ่งยุ่งกว่าเดิม ต้องถ่ายทำสำหรับอัลบั้มเต็มชุดแรก"

พอได้ยินแบบนั้น เสิ่นเจวี้ยนก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ช่วงนี้มีการประชุมทั้งเล็กทั้งใหญ่มากมาย ล้วนหมุนวนอยู่กับเรื่องอัลบั้มเต็มชุดแรกของพวกเขา

ฟังเดโมจนเสิ่นเจวี้ยนแยกแยะไม่ออกแล้วว่าเพลงไหนเพราะกันแน่ นั่งประชุมแต่ละทีก็ปาเข้าไปสี่ห้าชั่วโมง

และในที่สุดก็ได้ประจักษ์ถึงความบ้างานระดับสุดโต่งของอีฮามิน เพื่อประกายไอเดียที่ผุดขึ้นมาแวบเดียว เขาสามารถพาทีมงานทั้งทีมอดหลับอดนอนติดต่อกันได้หลายวัน

เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้องซ้อม เสิ่นเจวี้ยนหันไปมอง เป็นควอนโดยุนที่มารับชเวซามูเอลไปสถานีวิทยุ

พอชเวซามูเอลเห็นเงาของควอนโดยุน โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเรียก เขาก็รู้หน้าที่ลุกขึ้นมาเอง

"บาย ฉันไปก่อนนะ June!" โบกมือลาแล้วเดินตามหลังควอนโดยุนออกจากห้องซ้อมไป

เสิ่นเจวี้ยนก้มนิตยสารดูต่อ โจวเหย่นั่งมองโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงข้ามเขา บนหน้าจอนั้นเป็นภาษาเยอรมันชัดเจน

ตอนที่คิมมินจุนผลักประตูห้องซ้อมเข้ามาก็เจอกับภาพนี้พอดี

เขายืนมองอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเคาะกรอบประตูเบาๆ

เสิ่นเจวี้ยนนึกว่าชเวซามูเอลลืมของแล้วเดินวนกลับมา พอเงยหน้าขึ้นถึงพบว่าเป็นคิมมินจุน

โจวเหย่เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลุกขึ้นยืนตามเสิ่นเจวี้ยน

"พอมีเวลาไหม เราคุยกันหน่อยสิ"

-

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเจวี้ยนเดินเข้ามาในห้องทำงานของคิมมินจุน สไตล์การตกแต่งเหมือนกับตัวตนของเขา เคร่งขรึมและพิถีพิถันทุกกระเบียดนิ้ว

โต๊ะไม้สีเข้มตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงกลาง บนโต๊ะจัดวางสิ่งของอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้านหลังแขวนปฏิทินประจำปีของบริษัท B.S. ซึ่งมีรายชื่อของศิลปินทุกยุคสมัยอยู่บนนั้น

"นั่งสิ" คิมมินจุนหยิบน้ำแร่ให้โจวเหย่กับเสิ่นเจวี้ยนคนละขวด จากนั้นดึงซองจดหมายซองหนึ่งออกจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้ววางลงตรงหน้าของทั้งคู่

"เปิดดูสิ"

เสิ่นเจวี้ยนยื่นมือไปหยิบซองจดหมาย

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเนื้อกระดาษที่หนานุ่ม ผิวสัมผัสปั๊มลายลึกสีทองอ่อนอย่างประณีต ปากซองปิดผนึกด้วยตราครั่งสีเขียวอ่อน ประทับรูปเสาฟองดอม

โจวเหย่เห็นสัญลักษณ์นี้แล้วแววตาวูบไหว แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เสิ่นเจวี้ยนค่อยๆ แกะตราครั่งออกอย่างระมัดระวัง แล้วดึงกระดาษจดหมายด้านในออกมา ข้อความเป็นลายมือเขียน เรียบง่ายอย่างยิ่ง มีเพียงสองบรรทัดสั้นๆ:

‘Dear JUNE:
ขอแสดงความนับถือและเรียนเชิญคุณมาร่วมงานนิทรรศการเครื่องประดับชั้นสูงของ Vanceef ซึ่งจะจัดขึ้น ณ สำนักงานใหญ่ในปารีส หวังว่าเราจะได้ใช้ช่วงเวลาวันหยุดอันแสนวิเศษร่วมกัน และตั้งตารอที่จะได้พบคุณที่ปารีส’

ท้ายจดหมายระบุวันเวลาและสถานที่ ซึ่งเป็นเวลาอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ลงชื่อโดยฟองกูร์ ซีอีโอของ Vanceef

"เธอมีความคิดเห็นยังไงบ้าง" คิมมินจุนเปิดปากถาม "เท่าที่ฉันรู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ Vanceef เชิญศิลปินไปร่วมงานนิทรรศการเครื่องประดับชั้นสูงส่วนตัวของพวกเขา"

"ฉันยังได้รับสายจากประธานภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกของ Vanceef ด้วยนะ"

เสิ่นเจวี้ยนเงยหน้าขึ้นสบตากับคิมมินจุน

"พวกเขาพอใจกับภาพปกนิตยสาร GP ครั้งนี้มาก นอกจากนิทรรศการส่วนตัวแล้ว ซีอีโอของพวกเขายังอยากพบเธอด้วยตัวเองสักครั้ง"

เสิ่นเจวี้ยนไม่ได้ตอบในทันที แต่ค่อยๆ พับกระดาษจดหมายเก็บเข้าซองตามเดิม

ตอนที่คิมมินจุนได้รับสาย เขาก็ประหลาดใจมากเช่นกัน ในฐานะแบรนด์จิวเวลรีระดับท็อปของโลก ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานนับร้อยปี Vanceef ไม่เคยมีทั้งพรีเซนเตอร์หรือแบรนด์แอมบาสเดอร์มาก่อนเลย

จดหมายเชิญที่เขียนด้วยลายมือของซีอีโออย่างฟองกูร์ฉบับนี้ ความสำคัญของมันจึงไม่ต้องเอ่ยคำใดให้มากความ

"จะไปไหม" คิมมินจุนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มุมปากผุดรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

โจวเหย่มองคิมมินจุนด้วยความประหลาดใจ Vanceef ยอมแหกกฎเป็นฝ่ายส่งเทียบเชิญมาเองแบบนี้ จะมีศิลปินคนไหนปฏิเสธลงด้วยเหรอ

เสิ่นเจวี้ยนวางซองจดหมายกลับลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วลูบไล้บนผิวซองเบาๆ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเด็ดขาด

"ไปครับ"

เขาสบสายตากับคิมมินจุน

คิมมินจุนพยักหน้ารับ "ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องตอบตกลง ก็คงไม่มีศิลปินคนไหนปฏิเสธ Vanceef ลงหรอก จริงไหม?"

"June เธอเคยคิดถึงแนวทางการพัฒนาตัวเองในอนาคตบ้างไหม"

เมื่อเวลาผ่านไป ข้อเสนอทางธุรกิจของเสิ่นเจวี้ยนจะมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ Vanceef คือรายแรก แต่ไม่ใช่รายสุดท้ายอย่างแน่นอน

"แนวทางการพัฒนาเหรอครับ" เสิ่นเจวี้ยนหลุบตาลง คิดทบทวนอย่างจริงจัง "อยากเป็นศิลปินที่ดีที่สุดครับ"

คิมมินจุนได้ยินคำตอบนี้แล้วก็หัวเราะออกมา "แบบไหนถึงจะเรียกว่าเป็นศิลปินที่ดีที่สุด มีผลงานที่ดี หรือมีมูลค่าทางธุรกิจสูงที่สุด เธอเคยคิดถึงเรื่องนี้ไหม"

"มาตรฐานของคำว่าดีที่สุด มันอยู่ตรงไหนกันแน่" เสียงลมพัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง คิมมินจุนส่งจดหมายเชิญฉบับนั้นให้โจวเหย่แล้วลุกขึ้นยืน

"เธอไม่ต้องตอบฉันตอนนี้หรอก วันไหนที่เธอได้คำตอบแล้ว ค่อยกลับมาหาฉัน" เขาเอ่ย

คิมมินจุนหันไปหาโจวเหย่ "ฉันได้ยินจากชาโฮมาว่านายพูดภาษาฝรั่งเศสเก่งมาก ตารางงานครั้งนี้นายตามไปด้วยนะ"

โจวเหย่รับจดหมายเชิญมาด้วยสองมือแล้วพยักหน้า "รับทราบครับ"

"การเดินทางครั้งนี้เป็นความลับขั้นสูงสุด อย่าเพิ่งบอกใครเด็ดขาด" คิมมินจุนเอ่ยเตือน ผลงานของเสิ่นเจวี้ยนในตอนนี้โดดเด่นจนกลายเป็นที่อิจฉาตาร้อน หากคนภายนอกรู้เรื่องเจตนาของ Vanceef อีก เกรงว่าสายตาที่คอยจ้องจับผิดเขาคงจะมีแต่ทวีคูณขึ้นไปอีก

นอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง เสิ่นเจวี้ยนลุกขึ้นยืนแล้วตอบรับอย่างจริงจัง

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

คิมมินจุนมองเขาพลางพยักหน้า "ไม่มีเรื่องอื่นแล้วล่ะ คาดหวังจะได้เห็นผลงานของเธอที่ปารีสนะ June"

เสิ่นเจวี้ยนกับโจวเหย่ปิดประตูแล้วเดินออกไป คิมมินจุนเปิดหน้าต่าง หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

ตอนที่ได้รับคำเชิญจาก Vanceef เขารู้สึกสับสนอยู่บ้าง ไม่ใช่เพราะ Vanceef ไม่ดีพอ แต่เป็นเพราะดีเลิศเกินไป ดีเสียจนทำให้คนไม่กล้าพยักหน้ารับง่ายๆ

เขากังวลว่าเสิ่นเจวี้ยนยังเด็กเกินไป การได้สัมผัสกับทรัพยากรระดับนี้เร็วเกินไป แล้วก้าวเข้าสู่สนามแห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์เช่นนั้น มันยากที่จะบอกได้ว่าจะเป็นแรงส่งเสริมหรือแรงฉุดรั้งสำหรับเด็กคนนี้กันแน่

คิมมินจุนอัดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ รสชาติของนิโคตินผสมผสานกับน้ำมันดินช่วยให้สมองของเขาปลอดโปร่งและสงบลงอย่างรวดเร็ว

เพราะอย่างนั้น เขาถึงโยนการตัดสินใจครั้งนี้ให้เสิ่นเจวี้ยนเลือกด้วยตัวเอง

คิมมินจุนขยี้ก้นบุหรี่ดับลง นอกหน้าต่าง ลมสงบลงแล้ว แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของกรุงโซลกำลังค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป

เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน ในหัวพลันนึกถึงคำพูดที่อีฮามินเอ่ยไว้ในห้องทำงานเมื่อวันนั้น

"เชื่อใจเขาเถอะ เด็กอย่าง June น่ะ หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวกว่าที่นายคิดไว้เยอะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง