บทที่ 102 อย่าเอาฉันไปเหมารวมกับนายเชียวนะ ฉันน่ะรู้ดีสุดๆ เลยต่างหาก!

ตอนที่เผยเกอกลับมาถึงบ้านพักก็ดึกมากแล้ว

ทว่าทุกคนกลับยังไม่ยอมเข้าห้อง นั่งรับลมเย็นๆ อยู่ที่ลานบ้านอย่างสบายอารมณ์

“พี่เผยกลับมาแล้ว~”