บทที่ 119 อย่าลืมสิว่าตัวเองเป็นคนแก่! ต้องมีจิตสำนึกของคนแก่หน่อย!

ฝูอวี๋จ้องมองรอยบวมที่ขาของเผยเกอ ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วยื่นไปแตะดู

“เอ๊ะ เลือดจริงๆ ด้วยแฮะ~” เขารับผ้าเปียกที่คนรับใช้ส่งมาให้ แล้วเช็ดนิ้วอย่างรังเกียจ

“ทำไมคุณยังไม่ขยับอีกล่ะ?”