บทที่ 142 โทษฉันเองแหละ โทษที่ปกติฉันดันเก่งกาจเกินหน้าเกินตาไปหน่อย!

“ถ้าอย่างนั้นผู้กำกับครับ เมื่อกี้ไม่นับว่าแพ้ใช่ไหม” หยวนเซียวถาม

“นายคิดว่าไงล่ะ ตกไปตั้งเยอะขนาดนั้น ยังไม่เรียกว่าแพ้อีกเหรอ” จินเฉิงซีเดาออกว่าพวกนี้เตรียมจะใช้พวกมากเข้าข่มเพื่อเถียงกับเขาอีกแล้ว

“แต่พวกเรายังไม่ได้ตกไปหมดนี่ครับ ผมยังอยู่ข้างบน พี่…พี่เผยก็ยังอยู่”