บทที่ 169 ท่านอนหลับของราชาเผยในสายตาคนรัก~

เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยดั่งบุปผาของเถ้าแก่เนี้ย เผยเกอครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ร่ายบทกวีออกมาอีกหนึ่งวรรค

"กลางเกสรดอกไม้ใครหนอคลึงเคล้า แดงระเรื่อดั่งพวงแก้มสะคราญตา"

ในที่สุดเถ้าแก่เนี้ยก็อดไม่ได้ที่จะมองเผยเกอ พลางยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเองไว้ ขอบตามีน้ำตาคลอเบ้าอยู่จางๆ