บทที่ 375 สองคนอยู่เป็นเพื่อนกัน ใช้ชีวิตไปด้วยกันนานเท่านาน…

“ตอนแรกก็ไม่คิดจะกราบหรอกค่ะ ฉันแอบงอน เอาแต่ใจ รู้สึกเหมือนโดนเขาทำร้ายจิตใจ ทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด”

โม่เซี่ยงเป่ยนึกถึงตัวเองในตอนนั้นแล้วก็อดขำไม่ได้

“พอค่อยๆ คิดได้ ถึงรู้ว่าตัวเองเพ้อเจ้อไปเองแท้ๆ จะไปโทษเขาได้ยังไง หลังจากนั้นฉันก็เข้าไปกราบขอเป็นศิษย์อย่างจริงใจ ท่านถึงยอมรับฉันไว้ค่ะ”