บทที่ 499 ศิษย์น้อยเกิดจิตคิดไม่ซื่อ แอบป้ายสีเขาสักหน่อยดีไหม

“เอ่อ นายอย่ามองฉันแบบนั้นสิ ฉันก็แค่เดินทางลงเขามาไม่กี่วันนี้เจอแดดเจอลมไปหน่อย เดินทางสมบุกสมบันไปนิด นายก็เลยเห็นฉันดูมอมแมมไปบ้าง จริงๆ แล้วฉันอยู่บนเขาสบายดีมาก นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“อืม เธอว่าดี ฉันก็เชื่อ” เซียวเจียงเปลี่ยนเป็นยิ้มรับ

เพียงแต่รอยยิ้มนี้ กลับทำให้เผยเกอรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างประหลาด