บทที่ 501 ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเขาคนเดียวที่ว้าวุ่นใจ

“คุณจะเป็นคนแก่ไปได้ยังไงครับ”

ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือนิสัยใจคอของคนตรงหน้า ก็มองไม่เห็นร่องรอยแห่งกาลเวลาเลยสักนิด

มีชีวิตชีวา สดใสถึงเพียงนั้น ไม่มีกลิ่นอายความโรยราเลยแม้แต่น้อย