บทที่ 504 การจากลาอันอ่อนโยนกับสองดวงใจอันอบอุ่น~

เซียวเจียงเดินลงมาส่งเผยเกอถึงชั้นล่าง ก่อนจะแยกจากกัน เขาเอ่ยกับเผยเกอ

“อีกห้าสิบปีข้างหน้า ถ้าคุณออกจากด่านบำเพ็ญแล้วยังจำเพื่อนเก่าอย่างพวกเราได้ ก็แวะมาหาพวกเราได้นะ”

“แน่ใจเหรอ” เผยเกอรู้ว่าเซียวเจียงปล่อยวางได้แล้ว ไม่ยึดติดอีกต่อไป ตัวเขาเองจึงรู้สึกผ่อนคลายไปด้วย “ถึงตอนนั้น นายน่าจะกลายเป็นตาแก่อายุเจ็ดแปดสิบแล้วมั้ง ส่วนฉันก็ยังคงหนุ่มแน่นเหมือนตอนนี้นี่แหละ”