บทที่ 73 หล่อจังเลย ขอจุ๊บหน่อยสิ~~

หกโมงเช้า

ด้วยอิทธิพลของนาฬิกาชีวิตอันทรงพลัง เผยเกอตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายแล้วเดินออกจากบ้านพัก

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เผยเกอก็ติดนิสัยวิ่งตอนเช้ามาโดยตลอด

ราชาจอเงินเผยในลุคหน้าสดนั้น เบ้าหน้ายิ่งชวนมองเข้าไปใหญ่

เขาใส่ชุดวอร์มวิ่งตอนเช้าสีดำ เส้นผมที่ไม่ได้เซตเป็นพิเศษปราศจากความเนี้ยบกริบเหมือนในวันปกติ ปล่อยตกลงมาตามธรรมชาติและมีบางช่อกระดกขึ้นเล็กน้อย ดูละม้ายคล้ายเด็กมหาวิทยาลัยหน้าใสที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

[กรี๊ด! ราชาเผยเวอร์ชันละมุนกรุบกริบแบบนี้ รีบให้ฉันจุ๊บที]

[กอดสามีฉันไว้แน่นๆ ขอจุ๊บเน้นๆ สักทีเถอะ]

[สามีขา ขอจุ๊บทีนึง~ คริคริ สามีขาาา~~ (º﹃º)]

[พวกเธอไม่มีสามีเป็นของตัวเองกันหรือไง! ทำไมต้องมาแย่งจุ๊บสามีฉันด้วย!]

[เห็นแล้วอึ้งเลย! หน้าจอมีแต่คำว่าจุ๊บเต็มไปหมด! ระวังเถอะ จุ๊บมั่วซั่วเดี๋ยวกรรมจะตามสนอง! (T▽T)]

“วันนี้ขี้เกียจนิดหน่อย วิ่งน้อยลงหน่อยแล้วกัน”

เผยเกอกำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ในหัว สายตาก็เหลือบไปเห็นฉินอวี้ที่ยืนรออยู่ริมถนน

หยาดน้ำค้างยามเช้าเกาะพราวอยู่บนตัวอีกฝ่าย ไม่รู้ว่ามายืนรออยู่นานแค่ไหนแล้ว

เจตนาที่เขามายืนดักรอตรงนี้ ไม่ต้องเดาเผยเกอก็รู้

“นายก็ออกมาวิ่งเช้าเหมือนกันเหรอ?” เผยเกอวิ่งเหยาะๆ เข้าไปทักทาย ทำหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉินอวี้อึ้งไปเล็กน้อย

เขาเป็นพวกเจอปัญหาก็พุ่งชนและมีสภาพจิตใจที่ค่อนข้างเข้มแข็งคนหนึ่ง

ทว่าตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ยืนรออยู่ตรงนี้ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะทำสีหน้าแบบไหนเมื่อได้เจอกันอีกครั้ง

นี่คือยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ตงั้นเหรอ?

ถ้าทั้งสองคนไม่ได้มาร่วมรายการเดียวกัน ไม่ได้ต้องเงยหน้าก็เจอ ก้มหน้าก็พบ เรื่องพรรค์นี้คงไม่ชวนอึดอัดขนาดนี้

จะแกล้งทำเป็นตายไปเลยก็ยังได้

หรือแค่โทรศัพท์ไปอธิบายเงียบๆ ส่งข้อความไปเคลียร์สักหน่อยก็จบเรื่องแล้ว

“มองผมแบบนั้นทำไมครับ? จะวิ่งไหม ถ้าวิ่งจะได้ไปด้วยกัน แต่ถ้าไม่วิ่งผมไปก่อนนะ วิ่งเสร็จผมยังต้องกลับไปเตรียมอาหารเช้าอีก”

ตอนเช้าเป้ยเสี่ยวฉีมักจะงัวเงียตื่นไม่ค่อยไหว มื้อเช้าจึงตกเป็นหน้าที่ของเผยเกอมาตลอด

“อืม” ฉินอวี้พยักหน้า “วิ่งสิ”

เผยเกอตอบรับสั้นๆ แล้ววิ่งเหยาะๆ นำออกไป

ฉินอวี้วิ่งตามอยู่ด้านหลัง

พอมีคนวิ่งด้วย เผยเกอจึงผ่อนจังหวะการวิ่งยามเช้าลงเล็กน้อย

ตลอดทาง ทั้งคู่ไม่ได้พูดจากัน ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปได้ห้าหกรอบ ฉินอวี้เริ่มออกอาการเหนื่อยล้าให้เห็นอย่างชัดเจน ทว่าเขายังคงวิ่งตามอยู่ข้างหลัง ไม่มีทีท่าว่าจะยอมทิ้งระยะห่างหรือถอดใจ

พอถึงรอบที่เก้า ฉินอวี้หน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น น่องสองข้างเริ่มสั่นพั่บๆ

ถึงจะเป็นแบบนั้น เขาก็ยังจ้องมองแผ่นหลังของคนที่อยู่ข้างหน้า แล้วกัดฟันหอบแฮ่กวิ่งตามต่อไป

เข้าสู่รอบที่สิบ ฉินอวี้เริ่มเห็นดาววิบวับพรายตา ขาสองข้างหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว พร้อมจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นได้ทุกเมื่อ

เขาไม่ได้เป็นคนชอบวิ่งตอนเช้า แม้ปกติจะออกกำลังกายอยู่บ้าง แต่การมาวิ่งรวดเดียวหลายกิโลเมตรแบบนี้ถือว่าไร้ประสบการณ์ แถมยังฝืนสังขารตัวเองเกินไปจริงๆ

ทั้งหมดนี้อาศัยลูกฮึดเพียงเฮือกเดียวคอยพยุงไว้

เขายกใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโป้งขึ้น มองผ่านม่านตาที่พร่ามัวไปยังแผ่นหลังข้างหน้าที่ค่อยๆ ทิ้งห่างออกไป ความรู้สึกหมดแรงและไร้กำลังในใจยิ่งทวีความหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

คนคนนั้น วิ่งเร็วเกินไปแล้ว

ต่อให้เขาวิ่งไล่กวดอย่างเอาเป็นเอาตายแค่ไหน ก็ไม่มีทางตามทัน

แม้ระหว่างนั้นจะมีบางจังหวะที่รู้สึกว่าแค่เอื้อมมือออกไปก็คว้าได้แล้ว แต่นั่นมันก็แค่ภาพลวงตา…

ความจริงก็คือต่อให้เขาเค้นแรงจนหมดก๊อก ก็ยังไม่อาจแตะต้องแผ่นหลังนั้นได้เลย

ส่วนคนคนนั้นยังคงทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า ก้าวไปอย่างสง่างาม ไม่จำเป็นต้องหันกลับมามองคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังด้วยซ้ำ—

“มันมีความหมายด้วยเหรอ?”

หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินอวี้ถามตัวเองแบบนี้

“พอเถอะ อย่าตามอีกเลย”

เขาบอกตัวเองซ้ำๆ แบบนั้น แต่สองเท้ากลับไม่ยอมเชื่อฟัง ไม่ว่าจะหนักอึ้งเพียงใด ก็ยังคงก้าวไปข้างหน้า

“บางที ต่อให้พยายามมากกว่านี้ ฉันก็อาจจะตามเขาไม่ทัน แต่ถ้าหยุดเมื่อไหร่ ความหวังก็จะไม่เหลือทันที ขอแค่ยังก้าวต่อไปเรื่อยๆ ฉันก็จะกลายเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีขึ้นได้”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉินอวี้ใช้ประโยคนี้คอยเตือนสติตัวเองมาโดยตลอด

“พักสักหน่อยเถอะครับ”

ท่ามกลางอาการวิงเวียนตาลาย ฉินอวี้ได้ยินน้ำเสียงนุ่มนวลกระจ่างใส ดั่งสายธารบนภูเขาที่ไหลรินผ่านข้างหู

เผยเกอย้อนกลับมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เขายืนจิบน้ำจากขวดในมือช้าๆ อยู่ตรงนั้น

ก่อนจะยื่นให้อีกขวดแก่ฉินอวี้ “อย่าเพิ่งดื่มเยอะนะครับ จิบนิดเดียวพอ”

ฉินอวี้วิ่งหักโหมเกินไป สภาพแบบนี้ไม่ควรดื่มน้ำพรวดพราด

ทั้งสองคนยืนอยู่บนสะพานหินริมแม่น้ำ รับสายลมเอื่อยๆ ที่พัดมาจากริมฝั่ง ความร้อนทั่วร่างค่อยๆ คลายลงทีละนิด

ในที่สุดฉินอวี้ก็กลับมาหายใจเป็นจังหวะได้ เพียงแต่แผงอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

“นายนี่นะ ชอบฝืนตัวเองขนาดนี้ตลอดเลยเหรอ?” เผยเกออดถามไม่ได้

แค่วิ่งออกกำลังกาย ต้องทุ่มสุดตัวเบอร์นี้เลยเรอะ?

“ฉันแค่…” เสียงของฉินอวี้ยังแหบพร่าอยู่บ้าง “ไม่รู้ว่าจะหยุดยังไง”

เผยเกอนิ่งอึ้งไป

เขาเข้าใจดี

คนอย่างฉินอวี้ กว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

เรื่องที่สตูดิโอของอีกฝ่ายทำ มันชวนให้หงุดหงิดจริงนั่นแหละ

แต่สิ่งที่ควรเอาคืน เขาก็เอาคืนไปหมดแล้ว แถมยังช่วยสั่งสอนบทเรียนให้ฉินอวี้จำไปใช้ในวันข้างหน้าด้วย

เผยเกอไม่เคยคิดจะบีบใครให้จนตรอกอยู่แล้ว

“การหยุดพักบ้างเป็นครั้งคราว ก็เพื่อให้เราได้ตั้งหลักแล้วก้าวไปข้างหน้าได้ดีขึ้นนะ”

คำพูดของเผยเกอแฝงความหมายลึกซึ้ง

“อาจจะใช่” ฉินอวี้ตอบเบาๆ ไม่อาจรู้ได้ว่าเขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่หรือไม่

“ที่ฉันมารอนายวันนี้ ก็เพื่อจะมาขอโทษนาย”

“อ๋อ ผมรู้อยู่แล้วครับ” เผยเกอยอมรับหน้าตาเฉย

“นายไม่โกรธเหรอ?”

ท่าทีที่อีกฝ่ายมีต่อเขา ไม่เหมือนคนที่กำลังโกรธเลยสักนิด

“ก็โกรธนิดหน่อยครับ” เผยเกอยกมือลูบจมูก “แต่ก็นี่ไง พาคุณวิ่งไปตั้งหลายรอบ ผมก็หายโกรธแล้ว”

“นี่นายตั้งใจเหรอ?” ฉินอวี้ถึงกับอึ้งกิมกี่

“ก็ใช่น่ะสิครับ นึกว่าผมไม่เห็นหรือไงว่านายเริ่มจะไม่ไหวตั้งแต่รอบที่หกแล้วน่ะ ผมเห็นตั้งนานแล้ว แต่พอนึกถึงเรื่องที่สตูดิโอนายใส่ร้ายผมขนาดนั้น ก็เลยต้องลากนายวิ่งต่ออีกสักสองสามรอบไง! o(￣ヘ￣o＃)”

“…”

ฉินอวี้มองคนที่แกล้งตัวเองซึ่งๆ หน้า แถมยังเชิดหน้าทำท่าหยิ่งใส่ จนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“ฉันขอโทษนะ” เขายังคงเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

“ช่างเถอะครับ! เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไปเถอะ!”

เผยเกอโบกมือปัดไปมา

คนอย่างเขาก็เป็นแบบนี้แหละ หากมีเรื่องอะไรไม่สบอารมณ์ สิ่งที่ควรเอาคืนเขาก็จะเอาคืนให้สาสมอย่างแน่นอน

แต่หลังจากนั้นก็จะปล่อยให้มันผ่านไป ไม่คิดจะมารื้อฟื้นเรื่องเก่าซ้ำซากอีก

เขาผ่านโลกมามากเกินไป หากเอาเรื่องเล็กเรื่องน้อยมาคิดเล็กคิดน้อย ไม่เรียนรู้ที่จะปล่อยวางให้มันเป็นอดีต ป่านนี้เผยเกอคงอกแตกตายไปนานแล้ว

และสำหรับเผยเซวียนเจ้าของร่างเดิม เท่าที่เผยเกอรู้จักเขา จัดการถึงขั้นนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

“ที่ผมพูดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะผมเป็นคนใจกว้างอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะผมรู้จักนายดีพอต่างหาก คนอย่างนายน่ะไม่มีปัญญาคิดแผนพรรค์นี้หรอก เรื่องพวกนี้คงไม่ใช่ความคิดของนายแน่ๆ”

ประโยคนี้ทำเอาขอบตาของฉินอวี้ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

คนคนนี้ไม่ใจกว้างตรงไหนกัน?

ที่บอกว่าแก้แค้นเอาคืน ก็แค่พาเขาวิ่งเพิ่มอีกไม่กี่รอบเท่านั้นเอง

นอกจากจะไม่ถือสาหาความแล้ว ยังช่วยออกตัวแก้ต่างให้ ดึงเขาให้หลุดพ้นจากเรื่องบัดซบนี้อีกต่างหาก

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่า คำชี้แจงเป็นหมื่นคำของสตูดิโอฉินอวี้ ยังเทียบไม่ได้กับคำพูดเพียงประโยคเดียวจากปากของราชาจอเงินเผยเลยสักนิด