บทที่ 79 ถือเสียว่าฉันไม่เคยมีลูกศิษย์คนนี้ก็แล้วกัน…!

"…"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในใจของเผยเกอก็พลันเคว้งคว้างไปชั่วขณะ

แม้จะรู้ดีว่าวันนี้ต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว แต่ก็ไม่นึกว่าจะมาถึงเร็วและกะทันหันขนาดนี้

เมื่อมองแผ่นหลังที่ดูหนักอึ้งขึ้นมาฉับพลันของท่านอาจารย์ ตงเหลยก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดกระอักกระอ่วนใจ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่จวินซีไม่ได้ตั้งใจจะฝ่าฝืนข้อห้ามของท่านนะครับ"

ตามกฎของสถานีมิติเวลาเดิมทีก็ไม่อนุญาตให้เหล่าศิษย์ไปคบหากับมนุษย์อยู่แล้ว

แต่ระหว่างปฏิบัติภารกิจ ย่อมมีบางคนที่เผลอใจไปบ้าง ตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎเหล็กของสถานีมิติเวลา มันก็ไม่ใช่ความผิดร้ายแรงที่ไม่อาจให้อภัย

บางทีแค่หลับตาข้างลืมตาข้าง เรื่องก็คงผ่านพ้นไปได้

ทว่าในสำนักของมหาเทพเผยเกอ ผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิแห่งสถานีมิติเวลา กลับมีกฎข้อห้ามบัญญัติไว้อย่างชัดเจน

——หากศิษย์ในสำนักคนใดแอบมีความรักกับมนุษย์และไม่ฟังคำตักเตือน จะถูกขับออกจากสำนักทันที!

"ระงับภารกิจของเธอ พาตัวเธอกลับมา ถ้าเธอยอมตัดใจและขีดเส้นแบ่งกับมนุษย์คนนั้น อาจารย์จะถือว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น"

เผยเกอเข้าใจดี

ศิษย์ใหม่กลุ่มนี้ของสถานีมิติเวลา ประสบการณ์ยังน้อย จิตใจยังไม่นิ่ง

การจะเผลอรักมนุษย์เข้า ย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะหลีกเลี่ยง

แต่หัวใจสำคัญคือต้องข่มใจสะกดอารมณ์ได้ มั่นคงในจิตเดิม เมื่อถึงเวลาต้องกวัดแกว่งกระบี่ตัดขาดจากบ่วงรัก ก็ต้องไม่ปล่อยใจให้อาลัยอาวรณ์

ทว่าตงเหลยกลับยืนนิ่งไม่ขยับ

"เธอ…ไม่ยอมกลับมางั้นเหรอ" เผยเกอเข้าใจความหมายทันที

"ท่านอาจารย์ ศิษย์จะเกลี้ยกล่อมศิษย์พี่จวินซีให้ดีแน่นอนครับ ตอนนี้เธอก็แค่มัวเมาในตัวมนุษย์คนนั้น…"

"มันเกี่ยวอะไรกับมนุษย์ล่ะ นั่นเป็นเพราะตัวเธอเองยังบำเพ็ญเพียรไม่ถึงขั้นต่างหาก!"

ก็ต้องโทษตัวเขาเองด้วย ที่คิดไปเองว่าพวกนี้พอจะยืนหยัดดูแลตัวเองได้แล้ว คงไม่ต้องให้คนเป็นอาจารย์อย่างเขาต้องมาคอยพะวงอะไรอีก

ใครจะไปคิดล่ะ เฮ้อ!

"ตงเหลย เธอไปบอกศิษย์พี่ของเธอซะ อาจารย์เองก็ไม่อยากเป็นตาแก่ใจร้ายที่คอยตีคู่รักแยกจากกันหรอกนะ ถ้าหากรักมนุษย์คนนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ ก็จงเลือกมาทางหนึ่ง"

"เลือกทางไหนหรือครับ ท่านอาจารย์"

"สละกายเซียน ปลดเปลื้องพลังเซียน ออกจากสถานีมิติเวลา กลายเป็นมนุษย์ธรรมดา แล้วค่อยไปใช้ชีวิตเคียงคู่กับคนผู้นั้นเสียเถอะ! ส่วนอาจารย์ ก็จะถือว่าไม่เคยรับเธอเป็นศิษย์มาก่อน"

"ท่านอาจารย์!"

ตงเหลยตกใจจนทรุดเข่าลงทันที

"ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ผิดไปแล้วครับ ศิษย์จะพาเธอกลับมาขอขมาท่านให้ได้ ขอท่านอาจารย์โปรดให้โอกาสศิษย์พี่อีกสักครั้งเถอะครับ…"

เผยเกอไม่สะทกสะท้าน

เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่เย็นชาแฝงร่องรอยอาลัยและปวดใจลึกๆ เอาไว้

ทว่าแววตากลับแน่วแน่เด็ดขาด ไร้ความลังเล

ตงเหลยรู้มาตั้งนานแล้วว่า ปกติท่านอาจารย์ไม่ใช่คนถือตัว ทั้งยังใจกว้างและดูแลพวกตนเป็นอย่างดี

แต่มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น คือห้ามละเมิดข้อห้ามเด็ดขาด

หากพวกตนบังอาจอาศัยสถานะและพลังเซียนไปทำตัวระรานตามใจชอบในโลกมนุษย์ ถ้าท่านอาจารย์รู้เข้า ย่อมไม่มีทางละเว้นอย่างแน่นอน

แม้แต่ตัวท่านอาจารย์เอง ก็ยังรักษากฎเกณฑ์ขอบเขตอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยล้ำเส้นนั้นเลยสักครั้ง

ถ้าจะหงุดหงิดโมโห ก็พอจะระบายอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ ได้

แต่ถ้าข้ามขีดจำกัดนี้ไปแล้วปล่อยให้อารมณ์ร้ายครอบงำ มันก็จะเพาะมารร้ายในใจขึ้นมาได้ง่ายๆ!

อีกทั้งในเมื่ออยู่บนโลกมนุษย์ ก็ต้องเคารพกฎหมายและระเบียบของโลกมนุษย์

และยังมีอีกข้อหนึ่ง นั่นคือศิษย์ของเขาห้ามมีความรักกับมนุษย์เด็ดขาด

สำหรับข้อนี้ แม้กระทั่งตงเหลยเอง ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

"ตงเหลย เธอคิดว่าอาจารย์หัวโบราณไปหรือเปล่า เข้มงวดกับพวกเธอเกินไปใช่ไหม"

"ไม่เลยครับ ท่านอาจารย์! ถึงบางเรื่องศิษย์จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ศิษย์ก็รู้ดีว่าที่ท่านอาจารย์ทำย่อมมีเหตุผล ศิษย์ไม่จำเป็นต้องเข้าใจเจตนาทุกอย่างของท่านอาจารย์ ขอแค่รู้ว่าสิ่งไหนที่ท่านอาจารย์ไม่ให้แตะ ศิษย์ก็จะไม่แตะต้องเด็ดขาดครับ!"

สายตาของตงเหลยมุ่งมั่น สองกำปั้นกำแน่น

เดิมทียังแอบเห็นใจศิษย์พี่อยู่บ้าง

คิดจะช่วยพูดแทนเพราะเห็นแก่ความเป็นศิษย์ร่วมสำนัก

แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นท่านอาจารย์เสียใจและผิดหวังถึงเพียงนี้ ตงเหลยก็เริ่มรู้สึกโกรธที่ศิษย์พี่ไม่เอาไหนขึ้นมาแล้ว

ศิษย์พี่ไม่ควรทำให้ท่านอาจารย์ต้องเสียใจเลย!

"ถ้าอย่างนั้น เธอลองบอกมาสิ ว่าทำไมอาจารย์ถึงยืนกรานไม่ยอมให้พวกเธอมีความรักกับมนุษย์" เผยเกอถาม

"พวกเราเป็นศิษย์ของสถานีมิติเวลา ต่างคนต่างก็มีภารกิจและหน้าที่ที่ต้องแบกรับ หากมัวแต่เอาใจไปผูกไว้กับคนที่ชอบ ก็จะไม่มีสมาธิไปปฏิบัติหน้าที่ของตนให้สำเร็จลุล่วงครับ"

"แล้วมีอะไรอีก"

ตงเหลยขบคิดต่อ

"เมื่อรักใครสักคนเข้า จิตใจย่อมเกิดความลำเอียง และพวกเรามีพลังที่มนุษย์ไม่มี เมื่อมีความรัก ย่อมเกิดความโลภอยากครอบครอง เมื่อมีพลัง ย่อมเกิดความหลงผิดมัวเมา"

"ตั้งแต่โบราณกาลมา มีเซียนมากมายเหลือเกินที่ไม่ได้แค่อยากอยู่ร่วมกับมนุษย์ แต่ถึงขั้นอยากให้มนุษย์ผู้นั้นอยู่เคียงข้างตนไปทุกภพทุกชาติ บางคนถึงกับยอมเดินเข้าสู่ทางผิด ช่วยให้มนุษย์มีชีวิตอมตะ และแอบแก้ไขชะตากรรมของผู้อื่นโดยพลการ"

"ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล แต่ยังไม่ตรงจุดสำคัญที่สุด" เผยเกอเอ่ย

"โปรดท่านอาจารย์ชี้แนะด้วยครับ"

"พวกเรามีตัวตนอยู่เพื่ออะไรล่ะ" เผยเกอกลับย้อนถาม

"พวกเรา…" ตงเหลยทั้งที่มีทฤษฎีในเรื่องนี้อยู่เต็มหัว แต่พอเผชิญกับคำถามอันจริงจังของอาจารย์ กลับไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

"เหล่ามนุษย์แสวงหาความหวัง ปรารถนาอย่างจริงใจที่จะเห็นคนดีได้รับผลตอบแทนที่ดี พวกเขาเซ่นไหว้ด้วยความศรัทธา สถานีมิติเวลาจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมารองรับสิ่งนั้น"

เผยเกอกลับให้คำตอบที่ตงเหลยไม่เคยได้ยินมาก่อน

"พวกเราเหล่านี้ ที่มีอายุขัยยืนยาวและมีพลังเหนือมนุษย์ได้ ก็เพราะผู้คนหวังว่าจะได้รับการปกป้องคุ้มครองจากเรา ให้พวกเรามาทวงคืนความยุติธรรมที่ในความเป็นจริงอาจเรียกร้องไม่ได้ และแก้ไขชะตากรรมอันน่าเศร้าที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง…"

และคนที่สถานีมิติเวลาคัดเลือกมา ล้วนแต่เป็นผู้ที่สั่งสมคุณงามความดี มีจิตใจผ่องใสบริสุทธิ์ทั้งสิ้น

"พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาไม่ได้กราบไหว้บูชาพวกเราเปล่าๆ ปลี้ๆ พวกเขาต้องการให้เราทำงานเพื่อพวกเขา ไม่ใช่ให้เรามาเสวยสุขจากการกราบไหว้ค้ำจุนอันเปี่ยมศรัทธาของมนุษย์ แล้วเอาแต่ลุ่มหลงหาความสุขสำราญใส่ตัว!"

ตอนนี้มีคนในสถานีมิติเวลามากมายที่เข้าใจเหตุและผลสลับกันไปหมด

คิดเอาเองว่าตนสูงส่งเหนือใคร เป็นมนุษย์ต่างหากที่ต้องการพึ่งพาพวกเขา

โดยหารู้ไม่ว่า ตัวเองมีตัวตนขึ้นมาได้ก็เพราะมนุษย์เหล่านี้เช่นกัน

"แล้วยังมีอีกเรื่อง!"

สีหน้าของเผยเกอเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"ในฐานะคนของสถานีมิติเวลา ต้องรับใช้มวลมนุษย์ ไม่ใช่รับใช้คนเพียงคนเดียว!"

"เธอเคยคิดบ้างไหมว่า ถ้าเซียนไปครองคู่กับมนุษย์ แล้วให้กำเนิดลูกขึ้นมา หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นตามมา"

จุดนี้ ตงเหลยไม่เคยคิดถึงจริงๆ

ทว่าเขาก็เฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง เพียงชั่วครู่ก็ตระหนักได้

ตามหลักแล้ว การจะได้เป็นเซียน ย่อมต้องมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ในคนเรือนแสนอาจปรากฏขึ้นมาเพียงคนเดียว

ลำพังแค่มีพรสวรรค์ยังไม่พอ ยังต้องผ่านการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก ถึงจะสำเร็จมรรคผลได้

ส่วนคนที่ไร้พรสวรรค์ ก็ต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมากกว่าคนอื่นหลายเท่า หรือกระทั่งหลายสิบเท่า ถึงจะค่อยๆ ไต่เต้าสู่มรรคาอันยิ่งใหญ่ได้ทีละก้าว

แต่ถ้าหากเซียนกับมนุษย์มีลูกด้วยกันล่ะ

เด็กคนนี้ ก็จะมีพลังสืบทอดมาจากเซียนตั้งแต่กำเนิด อีกทั้งยังมีเส้นสายและโอกาสวาสนาที่ไม่มีใครเทียบเคียง

เขาสามารถคว้าสิ่งที่คนอื่นพยายามชั่วชีวิตก็ยังไม่ได้มาครอบครองได้อย่างง่ายดาย

เดิมทีคนที่กลายเป็นเซียนได้ ล้วนต้องผ่านความพยายามและความสามารถของตัวเอง

แต่คนพวกนี้ อาศัยเพียงแค่สายเลือด ก็สามารถเหยียบย่ำผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนที่กำลังก้าวเดินอย่างยากลำบากบนเส้นทางเซียนอันยาวไกลจนจมดิน

เมื่อมีคนเช่นนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ทรัพยากรก็จะตกไปอยู่ในมือของคนกลุ่มนี้ และกฎเกณฑ์ก็จะถูกกำหนดขึ้นโดยพวกเขา

แล้วผู้ที่บำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก ผู้ที่ปรารถนาจะสำเร็จเป็นเทพเป็นเซียนอย่างแท้จริงเหล่านั้น จะยังเหลือที่ยืนให้อีกหรือ

"ศิษย์พี่ของเธอยืนกรานจะรักมนุษย์คนนั้น ฉันไม่ห้าม และจะไม่บีบบังคับให้พวกเขาต้องพรากจากกัน! แต่ฉันไม่อนุญาตให้เธอเสวยสุขจากการกราบไหว้ของผู้คน ในขณะที่ใจยังละโมบหลงใหลในโลกีย์"

ในที่สุด เผยเกอก็แสดงจุดยืนของตนเองออกมาอย่างชัดเจน

"อยากจะอยู่กับคนคนนั้น ได้สิ ถ้าอย่างนั้นก็จงไปเป็นมนุษย์ธรรมดาซะ ไปเผชิญกับการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ของคนทั่วไป แล้วหลังจากนี้ ก็อย่าได้คิดที่จะกลับมาอีกเลย…"