บทที่ 81 นี่แหละคือฝีมือที่แท้จริงของจักรพรรดิจอเงิน!

ช่วงคิดบทลงโทษก่อนเริ่มเล่นเกม ในสายตาของผู้ชมแล้วถือว่าน่าสนใจมากทีเดียว

เพราะในระดับหนึ่ง มันสามารถสะท้อนนิสัยของแขกรับเชิญคนนั้นๆ ออกมาได้

อย่างเช่นหมี่เหลียน

เทพธิดาสาวผู้มีนิสัยค่อนข้างดีในใจของผู้ชมคนนี้ บทลงโทษที่เธอเขียนออกมากลับเป็น… ดมเท้า

“เอ่อ นี่มัน…”

แขกรับเชิญคนอื่นเห็นแล้วเหงื่อตกกันเป็นแถว

พี่สาวคนนี้คงไม่ได้มีรสนิยมแปลกๆ หรอกใช่ไหม?

บทลงโทษนี้ค่อนข้างฮาร์ดคอร์ชวนอ้วกอยู่นะ อึ๋ย~

“ฉันไม่รู้จะเขียนอะไรจริงๆ ค่ะ ก็เลย… เขียนมั่วๆ ไป”

หมี่เหลียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

แต่พอบอกให้เธอเขียนใหม่ เธอกลับยืนกรานไม่ยอมเขียน

จะเอาอันนี้ให้ได้

ในเมื่อเทพธิดาเปิดตัวอย่างมาแบบนี้แล้ว คนอื่นก็ไม่เกรงใจกันแล้วล่ะ

“ผมเตือนพวกคุณไว้ก่อนนะ ไม่ใช่ว่าบทลงโทษที่พวกคุณเขียนแล้วตัวเองจะรอดไปได้ ใส่ลงไปในกล่อง ทุกคนมีสิทธิ์จับได้ทั้งนั้นแหละ”

เผยเกอเห็นคนกลุ่มนี้เริ่มคึกคักกันใหญ่ จึงเอ่ยปากเตือนอย่างเด็ดขาด

วันนี้เขาไม่ค่อยมีอารมณ์จะเล่นเกมเท่าไร

กะว่าจะแค่เล่นเฉื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ไม่แน่ว่าจะพลาดท่าหรือเปล่า

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สนความเป็นความตายของคนพวกนี้หรอก ปล่อยให้ฟาดฟันทำร้ายกันเองให้เต็มที่ไปเลย

ใครจะไปรู้ พอเขาเตือนแบบนี้ นอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว ทุกคนกลับยิ่งคึกกว่าเดิมอีก!

บทลงโทษที่ฟู่เซียงเสวี่ยเสนอคือ… ล้อเลียนฉากดังในหนังหรือซีรีส์

“อันนี้น่าจะถือว่าง่ายอยู่นะ แถวนี้มีแต่นักแสดงทั้งนั้นเลยนี่” เส้าเจียหรานพูด

“แต่มีเงื่อนไขเสริมนะ กำหนดว่าต้องเป็นฉากดังแบบล้อเลียนตลกๆ น่ะสิ” ฟู่เซียงเสวี่ยเขียนแบบนี้ ย่อมมีแผนการของเธออยู่แล้ว

พวกเทพบุตรเทพธิดา ปกติมักจะมีมาดไอดอลค้ำคออยู่บ้าง

จะให้มาทำตัวตลกบ้าๆ บอๆ หน้ากล้อง คงไม่กล้าเล่นกันสุดตัวเท่าไร

แต่เธอไม่เหมือนกัน ในรายการวาไรตี้เธอมักจะได้เล่นบทบาทสมมติและบทตลกบ่อยๆ สำหรับเธอแล้วไม่มีความกดดันเลยสักนิด

“โอ้โห! ฉันอยากเห็นพี่ฉินเล่นเป็นซุนหงอคง แล้วพี่เผยเล่นเป็นพระถังซัมจั๋งจัง!”

เป้ยเสี่ยวฉีชอบบทลงโทษนี้

พอดีสองสามวันก่อนเพิ่งดูหนังคลาสสิกแนวตลกไร้สาระไปไม่กี่เรื่อง

พระถังซัมจั๋งที่เธอพูดถึง แน่นอนว่าต้องเป็นเวอร์ชันที่พูดจาเวิ่นเว้อชวนปวดหัวขั้นสุด จนคนทนไม่ไหวอยากจะกระโดดถีบสั่งสอนอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ

เพราะมีแค่เวอร์ชันนี้เท่านั้นที่เรียกได้ว่าเป็นฉากล้อเลียนขนานแท้

[เชี่ยยย!! ให้ราชาเผยเล่นเป็นพระถังซัมจั๋งเนี่ยนะ! สยองมาก~]

[จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ~]

[น้องเสี่ยวฉีจะบ้าไปแล้ว!]

[แต่ฉันแอบตั้งตารออยู่นะเนี่ย 55555~]

แขกรับเชิญคนอื่นๆ พากันมองเผยเกอ พยายามเอาใบหน้าคมคายนี้ไปสวมทับกับคาแรกเตอร์ของพระถังซัมจั๋ง แล้วก็ต้องขนลุกซู่ไปทั้งตัว

น่ากลัวก็น่ากลัวอยู่หรอก แต่ทำไมถึงรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจแปลกๆ กันล่ะเนี่ย?

ปกติเห็นแต่ราชาจอเงินเผยผู้สง่างาม ทรงเสน่ห์ ดูภูมิฐาน นุ่มนวลและสูงส่งประดุจสายลมใต้แสงจันทร์บนจอเงินมาตลอด แล้วถ้าเขาต้องมาทำตัวเวิ่นเว้อชวนโดนต่อย มันจะออกมาเป็นสภาพไหนกันนะ?

ส่วนเผยเกอนั้น สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปสักเท่าไร

หากสังเกตดูให้ดี ดวงตาคู่ลุ่มลึกมีเสน่ห์คู่นั้นยังแฝงความเกียจคร้านและไม่ใส่ใจอยู่นิดๆ

ราวกับจะบอกว่า: แค่นี้เนี่ยนะ?

งั้นก็ให้น้องสาวคนนี้ได้เห็นฝีมือของราชาจอเงินหน่อยก็แล้วกัน

พอดีว่าเวลาเขาทำภารกิจ มักไม่ชินกับการเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนอยู่แล้ว ถือโอกาสใช้การแสดงตลกนี้ปรับอารมณ์ตัวเองเลยก็แล้วกัน

เผยเกอไม่ได้ส่งสัญญาณใดๆ ก่อน เขากลับหลังหัน แล้วซอยเท้าก้าวสั้นๆ แบบเบาสบายวิ่งดุ๊กดิ๊กๆ ไปหยุดอยู่ข้างกายเป้ยเสี่ยวฉี

เขาปั้นสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม ทว่ากลับแฝงความตลกอย่างประหลาด ก่อนจะวางมือลงบนข้อมือของเป้ยเสี่ยวฉี

“โธ่เอ๋ยเสี่ยวฉี เธอนี่ซุกซนจริงๆ เลยน้า~~ อาจารย์เคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าพูดจาเพ้อเจ้อ การพูดจาเพ้อเจ้อมันไม่ถูกต้องนะจ๊ะ~~”

“…”

ปากกาเคมีในมือของเป้ยเสี่ยวฉีร่วงกระทบพื้นดังแป๊ก

แขกรับเชิญคนอื่น หากใครเคยดูหนังเก่าเรื่องนี้ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง

แม้บทพูดจะเปลี่ยนไป แต่สีหน้าท่าทางของพระถังซัมจั๋งองค์นั้น มันเป๊ะเกินไปแล้ว!

เทพบุตรในดวงใจของพวกเขา เพียงแค่พริบตาเดียว ก็กลายร่างเป็นพระถังซัมจั๋งผู้พร่ำสอนอย่างเอาเป็นเอาตาย แค่อ้าปากพูดก็ชวนให้เส้นเลือดในสมองเต้นตุบๆ

ที่น่ากลัวที่สุดคือ กระทั่งน้ำเสียงของนักแสดงในหนังต้นฉบับ เขาก็ยังเลียนแบบออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ!

“ฉันเริ่มจะโมโหแล้วนะ”

ฉินอวี้หันไปพูดกับฟู่เซียงเสวี่ยข้างกาย

ท่านอาจารย์รูปนี้ยังไม่ทันได้ปล่อยพลังความเวิ่นเว้อออกมาเต็มที่เลย แค่เพิ่งอ้าปากพูดไปสองประโยค ทุกคนก็อยากจะหาอะไรมายัดปากเขาให้เงียบเสียงลงแล้ว

เผยเกอย่อตัวลง เก็บปากกาเคมีด้ามนั้นขึ้นมา แล้วยัดกลับเข้าไปในมือของเป้ยเสี่ยวฉี

“เสี่ยวฉี เธอจะทิ้งของเรี่ยราดแบบนี้ได้ยังไง การทิ้งของเรี่ยราดมันไม่ถูกต้อง ปากกาเคมีน่ะใช้เขียนหนังสือได้ แล้วก็ใช้วาดรูปได้ด้วยนะ เราจะมาสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้ อีกอย่าง ทิ้งเรี่ยราดแบบนี้มันทำลายสิ่งแวดล้อม เดี๋ยวพี่ๆ ทีมงานเขายังต้องเสียเวลามาตามเก็บกวาดให้เธออีกน้า~”

เป้ยเสี่ยวฉีถึงกับยืนเอ๋อไปแล้ว ในหูราวกับมีแมลงวันบินหึ่งๆ อยู่นับร้อยตัว

ปากกาเคมีในมือร่วงลงไปกองที่พื้นอีกรอบ

“เสี่ยวฉี ทำไมเธอถึงไม่ฟังคำสั่งสอนของอาจารย์ล่ะเนี่ย? ก็บอกอยู่ว่าทิ้งเรี่ยราดไม่ได้เธอก็ยังจะทิ้ง ถ้ามันหล่นไปโดนเด็กๆ จะทำยังไง? ถึงจะไม่โดนเด็กๆ แต่ถ้าไปโดนดอกไม้ใบหญ้า โดนหมาจรแมวจรข้างทางมันก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละน้า~~”

“หวาาา—”

แขกรับเชิญคนอื่นต่างพากันยกมือขึ้นอุดหู

เนื้อเสียงของราชาจอเงินเผยนั้นไพเราะน่าฟังมาก เวลาเขาพูดคุยตามปกติทุกคนล้วนชอบฟัง

แต่น้ำเสียงโทนพระถังซัมจั๋งแบบนี้ มันปั่นประสาทจนคนปกติแทบจะเป็นบ้าได้เลยจริงๆ

แม้กระทั่งเซี่ยเฟยหยางที่ตั้งใจจะมาชงกระแสคู่จิ้นกับราชาจอเงินเผย ก็ยังค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างจากคนคนนี้ออกไปอย่างเงียบๆ

เผยเกอก้มลงเก็บปากกาเคมีขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยื่นส่งให้เป้ยเสี่ยวฉี

เป้ยเสี่ยวฉียังคงตกอยู่ในภวังค์มึนงง จึงไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ

เผยเกอจึงเริ่มแสดงต่อ

คราวนี้ดัดแปลงบทพูดของพระถังซัมจั๋งอีกหน่อย

“อ้าว เธอทำอะไรน่ะ เสี่ยวฉี ไม่อยากได้ปากกาด้ามนี้เหรอครับ ไม่อยากได้ก็บอกแต่แรกสิ พูดให้ชัดเจนก็จบแล้ว เธอพูดว่าไม่อยากได้แล้วผมยังจะไปฝืนใจเธออีกเหรอ ไม่อยากได้ผมก็ย่อมไม่ให้อยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้หรอกที่เธอไม่อยากได้แล้วผมยังจะให้ หรือเธออยากได้แล้วผมไม่ยอมให้ หรือเธอไม่อยากได้แต่ผมดันดึงดันจะให้ พวกเราล้วนเป็นคนมีเหตุผลกันทั้งนั้น ตอนนี้ผมจะนับหนึ่งถึงสาม จะเอาหรือไม่เอา เรามาพูดกันให้ชัดเจนนะฮะ~”

เป้ยเสี่ยวฉีคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบแล้วกอดขาเผยเกอไว้แน่น

“พี่คะ พี่ ขา ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรพูดจาเรื่อยเปื่อย ไม่ควรริอ่านเสนอให้พี่เล่นเป็นพระถังซัมจั๋งเลย ได้โปรดเถอะค่ะท่านผู้เฒ่า ช่วยออฟไลน์ไปทีเถอะค่ะ”

น้องเสี่ยวฉีคร่ำครวญด้วยท่าทีที่แฝงความเว่อร์วังไว้สามส่วน แต่ความรู้สึกจริงจากก้นบึ้งหัวใจปาเข้าไปเจ็ดส่วน

ถึงขนาดคุกเข่าลงไปกับพื้น แต่กลับไม่มีใครคิดว่าเธอเล่นใหญ่เกินจริงเลยสักคน

ก็เพราะพระถังซัมจั๋งคนนี้มันเกินจะทนไหวจริงๆ น่ะสิ

“คุณพระช่วย กรี๊ดดด”

แขกรับเชิญคนอื่นๆ แทบจะเป็นบ้ากันหมดแล้ว

บางคนถึงกับวิ่งไปที่กำแพง เอาหัวโขกโป๊กๆ อยู่ตรงนั้นไม่หยุด

ตอนดูหนังก็คิดแค่ว่าฉากนี้มันตลกดี แต่พอเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ ถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมพี่วานร หรือกระทั่งพระโพธิสัตว์กวนอิมถึงได้ทนพระถังซัมจั๋งคนนี้ไม่ไหว

อานุภาพมันช่างร้ายกาจชะมัด!

ตากล้องที่แบกอุปกรณ์อยู่เงื้อมือขึ้นตั้งหลายครั้ง ชวนให้ระแวงเหลือเกินว่าพวกพี่แกพร้อมจะเหวี่ยงกล้องถ่ายทำเข้าไปฟาดไอ้หมอนี่ให้แตกกระจายเพื่อสั่งให้หุบปากได้ทุกเมื่อ!

“อ๋อ ได้ครับ”

เก็บอารมณ์ ใน เสี้ยว วินาที!!

เมื่อเห็นว่าการแสดงชุดใหญ่ของตนจัดการคนรอบข้างจนราบคาบ เผยเกอก็ดึงสติกลับมาในพริบตา สลับสวิตช์หวนคืนสู่ภาพลักษณ์เทพบุตรผู้สง่างามเปล่งประกายดุจดวงดาราทันที

เนื้อเสียงเปลี่ยนกลับมาดังเดิม บรรยากาศรอบตัวยิ่งแตกต่างไปราวฟ้ากับเหว

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง!

ที่แท้นี่น่ะหรือคือฝีมือที่แท้จริงของราชาจอเงิน!

พวกเด็กรุ่นใหม่ที่ไม่ค่อยได้ดูผลงานการแสดงของราชาจอเงินเผย และเติบโตมากับซีรีส์ไอดอลของพวกพี่ๆ ในยุคนี้ ณ เวลานี้ต่างพากันแหงนหน้ามองด้วยความเคารพเลื่อมใส และตกตะลึงจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ